II KZ 31/26

II KZ 31/26 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w sprawie B.Ż., A.Ż., J.Ż. i J.K., co do których umorzono postępowanie w sprawie o czyn z art. 212 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 września 2026 r. zażalenia oskarżyciela prywatnego na zarządzenie Przewodniczącego X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 maja 2026 r., sygn. akt X WKK 26/26 o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2026 r., sygn. akt X Kz 122/26 utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 26 września 2025 r., X K 273/25 o umorzeniu postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 września 2025 r., sygn. akt X K 273/25, Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie, na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., umorzył postępowanie w sprawie B.Ż., A.Ż., J.Ż. i J.K. oskarżonych o czyny z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 216 § 1 k.k. Postępowanie zainicjowane zostało prywatnym aktem oskarżenia wniesionym przez L.J. (k. 35 - 36). II KZ 31/26 2 Po rozpoznaniu zażalenia, wywiedzionego od powyższego postanowienia przez oskarżyciela prywatnego, postanowieniem z dnia 2 marca 2026 r., sygn. akt X Kz 122/26, Sąd Okręgowy w Warszawie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, a kosztami postępowania odwoławczego obciążył oskarżyciela prywatnego (k. 166). Od powyższego postanowienia, osobiście sporządzoną kasację wywiódł oskarżyciel prywatny. Zarządzeniem z dnia 5 maja 2026 r., sygn. akt X WKK 26/26, Przewodniczący X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 k.p.k., odmówił przyjęcia ww. kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy (k. 215). Od powyższego zarządzenia, w dniu 1 czerwca 2026 r., oskarżyciel prywatny wywiódł zażalenie, w którym zaskarżył to zarządzenie w całości, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji procesowej i przekazania sprawy do dalszego prowadzenia (k. 220 - 222). W zażaleniu skarżący podnosił zasadniczo argumenty kwestionujące zasadność umorzenia postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 519 k.p.k. stronom kasacja przysługuje wyłącznie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego. Postanowienie sądu odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie z oskarżenia prywatnego, wydane na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., nie należy zatem do kategorii orzeczeń, które mogą być zaskarżone przez strony, co zresztą trafnie wskazano w zaskarżonym zarządzeniu. Kasację strony wywiedzioną od tego rodzaju postanowienia należy zatem uznać za niedopuszczalną z mocy ustawy (art. 429 § 1 k.p.k.). Zgodnie z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. prezes sądu (a także przewodniczący wydziału, upoważniony sędzia – art. 93 § 2 k.p.k.), do którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia w razie stwierdzenia jej niedopuszczalności. Stwierdzenie niedopuszczalności środka zaskarżenia bezprzedmiotowym czyni również uruchomienie postępowania w celu usunięcia braków formalnych tego II KZ 31/26 3 środka, w tym również wyznaczenie do sporządzenia takowego środka pełnomocnika z urzędu. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [WB] [a.ł]