III K 1257/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Bolesława K., oskarżonego z art. 269 k.k. po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 27 października 1960 r. na podstawie art. 375, 383 pkt 2, 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i oskarżonego z zarzutu przypisanego mu czynu uniewinnił (...)Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 27 października 1960 r. Bolesław K. został skazany z art. 269 k.k. na 1 rok wiezienia za to, że zajmując się dozorem magazynu Spółdzielni Handlowców Zwierząt Futerkowych "Hodowca" na podstawie zlecenia z dnia 11 stycznia 1960 r. nie dopełnił obowiązku należytego dozoru przez to, że po wypiciu wódki spał, a nad ranem pozostawił magazyn bez opieki, w wyniku czego nieustaleni sprawcy dokonali włamania do tego magazynu i zabrali 43 sztuki skór lisich wartości 80 930 zł.Od tego wyroku założył rewizję oskarżony.Rewizja zarzuca naruszenie prawa materialnego, polegającego na zastosowaniu do oskarżonego, który był jedynie stróżem nocnym przepisu prawa, który ma zastosowanie do osób zajmujących się sprawami majątkowymi, co jest niesłuszne, i wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja jest słuszna. Podmiotem przestępstwa z art. 269 k.k. może być osoba, która na podstawie ustawy lub umowy zajmuje się sprawami majątkowymi innej osoby. Do osób takich należą: z mocy ustawy - np. opiekunowie, kuratorowie, wykonawcy testamentu, obrońcy z urzędu, z mocy zaś umowy np. pełnomocnicy, adwokaci, zarządcy przedsiębiorstw prywatnych, agenci handlowi. Są to więc osoby, które w mniejszym lub większym zakresie pełnią funkcje administrowania, zarządzania bądź gospodarowania cudzymi majątkami. Do osób takich nie można natomiast zaliczyć dozorcy nocnego, którego obowiązki ograniczają się do pilnowania określonego obiektu majątkowego.Oskarżony Bolesław K. jako dozorca nocny Spółdzielni "Hodowca" nie mógł więc być skazany z art. 269 k.k., gdyż w zarzuconym mu czynie nie mieszczą się cechy ani tego, ani innego przestępstwa.Z tych względów należało oskarżonego z zarzutu przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu uniewinnić.