III K 255/58

Uzasadnienie faktyczneKażdy towar istniejący w sklepie uspołecznionym, winien być udokumentowany, tzn. winien posiadać dokument, wskazujący źródło jego pochodzenia.Oskarżony, jako kierownik sklepu uspołecznionego, dobrze wiedział o tym podstawowym obowiązku posiadania na każdy towar, znajdujący się w powierzonym mu sklepie, odpowiednich dokumentów, wskazujących źródło ich pochodzenia. Tymczasem oskarżony nie potrafił przekonywująco wykazać skąd znalazły się w jego sklepie towary, pozbawione wszelkich dowodów, usprawiedliwiających ich istnienie w tym sklepie.Twierdzenie oskarżonego, iż te towary nieudokumentowane, które znajdowały się w sklepie oskarżonego, mogły pochodzić z tzw. przerzutów z innych sklepów P.S.S., nie zostało potwierdzone zeznaniami świadków, na których powołał się oskarżony. Gdyby nawet i tę obronę oskarżonego przyjąć za prawdziwą, to i w tym wypadku towary z innych sklepów P.S.S. pochodzące i nieudokumentowane, były nadal towarami obcymi w sklepie oskarżonego, bo wbrew wywodom rewizji, każdy towar, przechodzący z innego sklepu uspołecznionego do drugiego, musi być udokumentowany, gdyż w przeciwnym wypadku, w jednym z tych sklepów zaistniałaby superata a w drugim niedobór towarów, pomijając już to, że kontrola obrotów w sklepach uspołecznionych, w takim wypadku, byłaby niemożliwa.Należy w końcu zauważyć, że gdyby nawet przyjąć za prawdziwe twierdzenie rewizji, iż oskarżony handlował towarami nieudokumentowanymi, pochodzącymi z przerzutów, by wykonać narzucony mu plan obrotów, to i w tym wypadku działanie oskarżonego nosiłoby cechy przestępstwa z art. 286 § 2 k.k., gdyż oskarżony z przekroczeniem swych uprawnień, sprzedawałby towary nieudokumentowane, ze szkodą dla interesu publicznego i dla osiągnięcia korzyści osobistej w postaci premii za wykonanie planu obrotów w sklepie.