III K 837/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Antoniego S. i Władysława C. osk. z art. 160 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego Antoniego S. rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy z dnia 5 września 1953 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2, art. 384 pkt 1 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary łącznej wymierzonej oskarżonemu Antoniemu S. w ten sposób, iż karę tę złagodził oskarżonemu do jednego roku więzienia i czterystu zł grzywny (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy z dnia 5 września 1953 r. oskarżony Antoni S. został skazany: 1) na 8 miesięcy więzienia i 400 zł grzywny za popełnienie przestępstwa przewidzianego w art. 160 k.k. przez to, że przyjął od Ernesta N. 30 desek z wiedzą, że deski te pochodzą z kradzieży; 2) na 8 miesięcy więzienia i 400 zł grzywny za popełnienie przestępstwa przewidzianego w art. 160 k.k. przez to, że przyjął od Pawła K. 15 sztuk desek z wiedzą, że deski te pochodzą z kradzieży; 3) na jeden rok i sześć miesięcy więzienia i 800 zł grzywny za popełnienie przestępstwa przewidzianego w art. 160 k.k. przez to, że nabył od Stefana P. 100 kg kleju z wiedzą, że klej ten pochodzi z przestępstwa. Jako karę łączną Sąd wymierzył oskarżonemu dwa lata więzienia i 1.200 zł grzywny. Karę tę Sąd złagodził oskarżonemu na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dn. 22.XI.1952 r. o amnestii do jednego roku i sześciu miesięcy więzienia i tysiąca zł grzywny.Rewizja oskarżonego Antoniego S. zarzuca, między innymi, obrazę przepisu art. 13 ust. 2, art. 4 pkt 1 ust. 1 lit. a) ustawy z dn. 22.XI.1952 r. o amnestii. Na zasadzie tych przepisów powinien był Sąd przede wszystkim darować oskarżonemu w całości kary grzywny w kwocie 400 i 800 zł wymierzone za czyny przestępne opisane w punktach 1 i 3 tak, że pozostałaby nie ulegająca amnestii grzywna w kwocie 400 zł wymierzona za czyn opisany wyżej w punkcie 2.Kara więzienia wymierzona za czyn opisany w punkcie 1) powinna być darowana w całości, zaś kara za czyn opisany w punkcie 3) złagodzona do 9 miesięcy. Podstawą kary łącznej powinna być zatem kara 8 miesięcy więzienia za czyn opisany pod punktem 2) nie podlegający amnestii, jako popełniony po dniu 22.XI.1952 r. oraz kara za czyn opisany w punkcie 3) złagodzona do 9 miesięcy więzienia. Kara ta w razie kumulacji obydwóch kar wyniosłaby 17 miesięcy więzienia. Tymczasem Sąd wymierzył oskarżonemu 18 miesięcy więzienia.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Zarzut jest zasadny.W razie zbiegu przestępstwa podlegającego amnestii z przestępstwem amnestii nie podlegającym orzeczona kara łączna powinna być złagodzona na zasadach przewidzianych w art. 4 i 5 ustawy z dn. 22.XI.1952 r. o amnestii (Dz. U. Nr 46, poz. 309) z tym jedynie ograniczeniem, że kara w ten sposób złagodzona nie może być mniejsza od kary wymierzonej za przestępstwo nie podlegające amnestii.Stosowanie i rozmiar złagodzenia w takim przypadku nie zależy od uznania sądu, jakby to wynikać mogło ze zwrotu: "kara może być złagodzona", bo art. 13 jest przepisem procesowym nie może więc zmienić przepisów art. 1, 4 i 5 mających charakter norm materialnych i nakazujących stosowanie ulg amnestyjnych w rozmiarach wskazanych w przepisach.W danym przypadku Sąd powinien był zatem mieć na uwadze, iż poszczególne grzywny za czyny podlegające amnestii ulegały całkowitemu darowaniu i że również w całości miała być darowana kara 8 miesięcy więzienia wymierzona za nabycie desek od Ernesta N. oraz w połowie, a nie w jednej trzeciej, podlegałaby złagodzeniu kara jednego roku i 6 miesięcy więzienia wymierzona za nabycie kleju od Stefana P.Należało zatem złagodzić łączną karę więzienia o połowę, a nie o jedną czwartą, jak to uczynił Sąd Wojewódzki.