III KK 466/19

Sygn. akt III KK 466/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2019 r., sprawy R. K. skazanego z art. 209 § 1a k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 4 marca 2019 r., sygn. akt II Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt II K (…), postanowił: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Obrona składając skargę w imieniu R. K. tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego 2 środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 433§2 k.p.k., art. 457§3 k.p.k. i art. 440 k.p.k. Zarzut ten jednak nie może być uznany za zasadny. Kwestiom ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa skazanego i ocenie dowodów na to wskazujących, Sądy obu instancji poświęciły znaczącą część swoich uzasadnień. Sprawstwo skazanego w sposób jednoznaczny wynika z zestawienia następujących okoliczności: - zadłużenie z tytułu niealimentacji na czas trwania procesu wynosiło ponad 40.000 zł, - skazany przynajmniej przez pewien czas w inkryminowanym okresie wykonywał zatrudnienie jako robotnik budowlany i osiągał z tego dochód ok 2.000 zł miesięcznie, - w tym czasie nie łożył regularnie na utrzymanie córek, jak i nie zmniejszył zadłużenia, - drobne prezenty, które przesyłał córkom, w istocie nie miały żadnego wpływu na zaspokajanie potrzeb zobowiązanych – ich łączna wartość w całym okresie niealimentacji nie przekroczyła 1.000 zł. Tak więc skazany mając możliwości wywiązywania się z obowiązków alimentacyjnych, nie korzystał z nich, sam pozbawił się możliwości pomocy w uzyskaniu zatrudnienia nie stawiając się w Urzędzie Pracy, na spotkanie z córkami przyszedł pod wpływem alkoholu. Nie istniała też żadna racjonalna przyczyna, dla której miałby wysyłać pieniądze w listach, mając pełną świadomość tego, że prowadzona jest wobec niego egzekucja długu alimentacyjnego i jakie mogą być jej skutki. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że Sąd Odwoławczy nie rozpoznał podniesionych zarzutów, czy też, że w tym zakresie sporządził wadliwe uzasadnienie wyroku. Natomiast obrona wprost kwestionuje tu ustalenia faktyczne dokonane w sprawie. Również dalsze zarzuty postawione w kasacji, a wiążące się z oddaleniem wniosków dowodowych nie mogły być skuteczne. 3 Część tych wniosków dotyczyła okoliczności nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, nie do ustalenia jest wszak, czy w nieodebranych przez matkę pokrzywdzonych listach mogły znajdować się jakieś pieniądze, a i tak, nie mogło to wpłynąć na jakiekolwiek istotne zmniejszenie kwoty zadłużenia. Pozostałe zaś wnioski albo nie wskazywały na jakie okoliczności miałyby być przeprowadzane albo dotyczyły okoliczności niekwestionowanych w sprawie. W tej sytuacji, również i te podniesione przez obronę zarzuty, nie mogły zostać uznane za zasadne choćby w minimalnym stopniu – są oczywiście bezzasadne. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. Skazanego, uwzględniając jego możliwości finansowe i charakter sprawy, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.