III KO 131/26

III KO 131/26 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie zażalenia A. L. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Brzesku z dnia 16 marca 2026r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o sygn. akt […] po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 maja 2026r. wniosku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2026r., sygn. akt II Kp 297/26/P o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37§1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku UZASADNIENIE Wniosek Sądu Rejonowego nie jest zasadny. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2026r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Podgórza w Krakowie zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, z powołaniem się na okoliczność, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zażalenie A. L. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Brzesku z dnia 16 marca 2026r. o odmowie wszczęcia śledztwa, którego przedmiotem miałoby być III KO 131/26 2 przekroczenie uprawnień, m. in. przez sędziego, który wykonuje swe obowiązki służbowe w Sądzie Rejonowym dla Krakowa – Podgórza w Krakowie, a więc właściwym do rozpoznania wskazanego zażalenia, a także sędziów innych sądów i prokuratorów. W ocenie Sądu Najwyższego sam fakt, że postępowanie dotyczy sędziego sądu właściwego do rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa nie oznacza automatycznie konieczności przyjęcia, iż spełnione zostały przesłanki z art. 37 k.p.k. poprzez możliwość zrodzenia się w opinii publicznej wątpliwości co do bezstronności wszystkich sędziów danego sądu. Bezsprzecznie może tak być, ale każde orzeczenie rozstrzygając konkretną sprawę, musi mieć na względzie jej realia. W tym wypadku to – że stawiane sędziemu zarzuty mają charakter wyłącznie wiążący się z jego zwykłą pracą orzeczniczą i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne o to samo zachowanie – czyni, to przekazywanie sprawy z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości innemu sądowi równorzędnemu, niecelowym. Wcale bowiem nie służy wytwarzaniu w społeczeństwie przekonania o bezstronności sądów, lecz przeciwnie, może budować przekonanie o łatwości manipulowania ustawową właściwością sądów lub o niechęci tych sądów do rozpoznawania spraw trudnych. Niniejsze postępowanie ma wyłącznie charakter kontroli instancyjnej wydanego już w sprawie rozstrzygnięcia, w którym nie uczestniczyli sędziowie sądu właściwego. O ile zaś w sprawie zachodzą względy wynikające z dyspozycji art. 41§1 k.p.k. winny one zostać rozstrzygnięte w trybie art. 42§1 k.p.k. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.] [a.ł] III KO 131/26 3