III KO 14/16

Sygn. akt III KO 14/16 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 31 marca 2016 r., wniosku Sądu Rejonowego w L., z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt III Kp […], w przedmiocie ponownego przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. – a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt III Kp […], Sąd Rejonowy w L., na podstawie art. 37 k.p.k., ponownie zwrócił się do Sądu Najwyższego „z wnioskiem o przekazanie sprawy III Kp […], z zażalenia pełnomocnika instytucji wymienionej w art. 305 § 4 k.p.k. tj. Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 7 kwietnia 2015 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu”. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że instytucją wymienioną w art. 305 § 4 k.p.k. jest Sąd Rejonowy w L., reprezentowany w sprawie przez Prezesa Sądu Rejonowego w L., który wniósł za pośrednictwem pełnomocnika zażalenie na postanowienie o umorzeniu śledztwa, a sądem właściwym do rozpoznania zażalenia jest właśnie Sąd Rejonowy w L. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. 2 Ponowny wniosek Sądu Rejonowego w L. o przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu nie zasługuje na uwzględnienie. Przed wyłożeniem negatywnej decyzji Sądu Najwyższego w przedmiocie złożonego w trybie art. 37 k.p.k. wniosku wskazać należy – jedynie dla porządku – na następujące okoliczności. Z sentencji postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt III Kp […], wynika, że Sąd ten zwraca się do Sądu Najwyższego „z wnioskiem o przekazanie sprawy III Kp […], z zażalenia pełnomocnika instytucji wymienionej w art. 305 § 4 k.p.k. tj. Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 7 kwietnia 2015 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu”. Z przesłanych wraz z wnioskiem akt postępowania przygotowawczego o sygn. akt 1 Ds. […] nie wynika natomiast, aby w sprawie w ogóle wydano postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia ani też, że w dniu 7 kwietnia 2015 r. w sprawie zapadło jakiekolwiek inne postanowienie. Analiza akt śledztwa wskazuje bowiem, że w sprawie zapadło postanowienie, ale o umorzeniu śledztwa i to w dniu 17 kwietnia 2014 roku, co też wskazuje wnioskujący Sąd w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 lutego 2016 r. O ile uchybienia te, chociaż naganne, można potraktować w kategorii oczywistych omyłek pisarskich, które nie uniemożliwiają rozpoznania wniosku przez Sąd Najwyższy, to jednak wniosek Sądu Rejonowego w L. – abstrahując od jego merytorycznych podstaw – nie może zostać uwzględniony. Wnioskujący Sąd zdaje się bowiem nie dostrzegać, że tożsamy wniosek o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu został już złożony przez Sąd Rejonowy w L. w dniu 24 marca 2015 r. (sygn. III Kp […]). Postanowienie w tym przedmiocie zostało załączone do akt 1 Ds. […], którymi z pewnością dysponował wnioskujący Sąd w momencie występowania z kolejnym wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k. Co więcej, postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2015 r. (sygn. akt III KO 39/15) wniosek Sądu Rejonowego w L. z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt III Kp […], w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, został uwzględniony, a sprawa została przekazana do 3 rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C.. W uzasadnieniu ww. postanowienia jednoznacznie wskazano, że: „Mieć należy bowiem na względzie fakt, że pokrzywdzony sąd reprezentuje Prezes Sądu Rejonowego w L. (art. 51 § 1 k.p.k.) i to właśnie ustanowiony przez ten organ pełnomocnik jest autorem wniesionego zażalenia na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawie 1 Ds. […] o umorzeniu śledztwa. Prezes sądu sprawuje wprawdzie jedynie administracyjny nadzór nad sędziami, a sferę orzeczniczą chroni zasada sędziowskiej niezawisłości, ale nawet taka "zależność" – jak już wskazywano w orzecznictwie Sądu Najwyższego – jest wystarczającym powodem, aby sędziowie administracyjnie podlegli prezesowi sądu nie rozpoznawali sporządzonych przez niego w postępowaniu karnym środków odwoławczych”. Powyższe sformułowanie kategorycznie wskazywało zatem, jakie powody przemawiają za przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu w C., ale także eksponowało konieczność rozpoznania przez Sąd Rejonowy w C. zażalenia pełnomocnika Prezesa Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawie 1 Ds. […] o umorzeniu śledztwa. Sąd Rejonowy w C. postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt VII Kp […], uchylił natomiast zarządzenie prokuratora Prokuratury w L. z dnia 23 lipca 2014 roku o odmowie przyjęcia zażalenia pełnomocnika, a jednocześnie nie rozpoznał zażalenia pełnomocnika Prezesa Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawie 1 Ds. […] o umorzeniu śledztwa. W wyżej nakreślonych okolicznościach obecnie złożony ponowny wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu należy uznać na bezzasadny, skoro kwestia ta została już rozstrzygnięta postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2015 r. (sygn. akt III KO 39/15). W obecnym układzie zażalenie pełnomocnika Prezesa Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawie 1 Ds. […] o umorzeniu śledztwa wraz z aktami sprawy winno być niezwłocznie przekazane Sądowi Rejonowemu w C. celem rozpoznania. Za niedopuszczalną należy bowiem uznać sytuację, w której przez prawie 2 lata – w stosunkowo mało obszernej i niezbyt skomplikowanej sprawie – nie doszło do 4 sądowej kontroli słuszności decyzji prokuratora o umorzeniu śledztwa, a tego rodzaju procedowanie wymaga niewątpliwie wzmożonego nadzoru i odpowiedniej reakcji ze strony osób odpowiedzialnych za prawidłowe funkcjonowanie sądów powszechnych. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia. [l.n]