III KO 68/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa P., osk. z art. 1 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. postanowił przedstawione przez Sąd Wojewódzki w Poznaniu pytanie prawne, wymagające zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w razie ustalenia, że sprawca w krótkim okresie czasu dokonał szeregu przywłaszczeń mienia społecznego wartości łącznej poniżej 300 zł, przy jednoczesnym ustaleniu, że usiłował on w jednym przypadku przywłaszczyć mienie społeczne, a ogólna wartość mienia przywłaszczonego i tego, które sprawca usiłował przywłaszczyć przekracza 300 zł, należy przyjąć istnienie przestępstwa ciągłego i skazać sprawcę na podstawie art. 1 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 68)?"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneOdpowiedź na pytanie postawione przez Sąd Wojewódzki jest ściśle związana z kwestią istoty przestępstwa ciągłego, a w szczególności z kwestią, czy zachodzi ono również wtedy, gdy jeden z członów działania nie jest uwieńczany skutkiem. Wobec tego, że usiłowanie jest jedynie zjawiskową postacią przestępstwa dokonanego, które znamienne jest skutkiem należącym do ustawowej istoty czynu, okoliczność, że jedne człony działania przedsięwziętego przez sprawcę bezpośrednio ku urzeczywistnieniu zamiaru nie doprowadziły do skutku objętego tym zamiarem, nie pozbawia całości działania sprawcy charakteru przestępstwa ciągłego. Stąd też za całość takiego działania, polegającego na urzeczywistnieniu zamiaru zagarnięcia mienia społecznego, którego łączna wartość uwzględniająca wszystkie przypadki przekracza 300 zł, sprawca odpowiada z art. 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 68).