III KO 89/15

Sygn. akt III KO 89/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie K. J., oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 września 2015r., inicjatywy przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 8 lipca 2015r., sygn. akt VIII K 849/14, na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Starachowicach. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Radomiu wystąpił z inicjatywą przekazania sprawy K. J. oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W pisemnych motywach wskazano, że oskarżony jest bratem sędzi K.S. orzekającej w II Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w Radomiu, co w odbiorze społecznym może rodzić przekonanie o nieobiektywnym rozstrzygnięciu tej sprawy przez sąd właściwy miejscowo. Stanowisko Sądu występującego zasługiwało na uwzględnienie. 2 Jako że art. 37 k.p.k. stanowi przypadek właściwości z delegacji o charakterze nadzwyczajnym, w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. możliwe jest tylko wyjątkowo, gdy szczególnie ważne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości taką decyzję uzasadniają. Takich względów należy upatrywać między innymi w istnieniu w realiach konkretnej sprawy okoliczności mogących stwarzać przekonanie o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy w sądzie miejscowo właściwym. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że bliska więź rodzinna łącząca oskarżonego z sędzią orzekającą w Wydziale Karnym Sądu, przed którym postępowanie miałoby toczyć się na zasadach ogólnych, stwarza podstawę do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu - Sądowi Rejonowemu w Starachowicach, a więc poza obszar okręgu radomskiego. Takie rozstrzygnięcie będzie służyło uniknięciu sytuacji, w której rozpoznanie sprawy osoby najbliższej dla sędziego Sądu właściwego miejscowo mogłoby stworzyć przekonanie o braku warunków do procedowania w sposób obiektywny, co niewątpliwie godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia. l.n