III KR 101/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dziowgo. Sędziowie: K. Grzebuła, K. Czajkowski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Ramos.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na rozprawie sprawy Janusza K., oskarżonego z art. 23 § 1 d.k.k. w związku z art. 225 § 1 d.k.k., z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 25 lutego 1970 r.u t r z y m a ł w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 lutego 1970 r. skazał Janusza K. na podstawie art. 23 § 1 d.k.k. w związku z art. 225 § 1 d.k.k. na 6 lat pozbawienia wolności za to, że 10 września 1969 r. w S., w zamiarze pozbawienia życia Romana S., uderzył go nożem w klatkę piersiową, powodując ranę drążącą w głąb płuca lewego z uszkodzeniem tegoż płuca i krwotokiem do jamy opłucnej lewej wraz z odmą jamy opłucnej lewej, co w efekcie zagrażało bezpośrednio jego życiu, jednakże zamierzonego skutku nie osiągnął ze względu na udzieloną Romanowi S. natychmiastową pomoc lekarską.Oskarżony Janusz K. w rewizji od tego wyroku domaga się jego zmiany przez złagodzenie orzeczonej kary, zarzucając rażącą jej niewspółmierność na skutek nieuwzględnienia "szeregu istotnych okoliczności w dobitny sposób przemawiających za oskarżonym".Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja oskarżonego nie jest zasadna.Wprawdzie słuszny jest zarzut, że Sąd Wojewódzki nie miał podstawy do stwierdzenia karalności oskarżonego Janusza K., w stosunku do którego jako nieletniego sąd dla nieletnich zastosował środki przewidziane w art. 69 k.k. z 1932 r., jednakże okoliczność, że oskarżony Janusz K. popełnił poprzednio czyny zabronione, nie mogą pozostawać bez wpływu na ocenę osobowości sprawcy przy rozważaniu kwestii wymierzenia kary w następnej sprawie.Sąd Wojewódzki przy wymiarze kary istotnie nie zwrócił uwagi na stwierdzone u oskarżonego Janusza K. przez biegłych lekarzy psychiatrów, upośledzenie intelektu, natomiast podkreślił, że zabranie przez oskarżonego z domu noża świadczy o działaniu z premedytacją. Przy takim ustalenia Sądu oraz uwzględnieniu innych wymienionych w uzasadnieniu wyroku okoliczności łagodzących i obciążających, powołane w rewizji upośledzenie intelektu oskarżonego (nie mieszczące się nawet w granicach przepisu art. 18 d.k.k.) nie może świadczyć o orzeczeniu rażąco niewspółmiernej kary, skoro kara orzeczona odbiega zaledwie o rok od dolnego ustawowego zagrożenia terminowej kary pozbawienia wolności.Należy przy tym zwrócić uwagę, że zastosowana kwalifikacja prawna czynu z art. 23 § 1 i 225 § 1 k.k. z 1932 r. oraz kara pozbawienia wolności prawidłowo wymierzona przez Sąd Wojewódzki oskarżonemu Januszowi K. opiera się na przepisach art. 2 § 1 k.k. z 1969 r. oraz art. XIII przepisów wprowadzających k.k., czemu Sąd ten nie dał wyrazu w części dyspozycyjnej wyroku. Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku wskazał on podstawę zakwalifikowania czynu z dawnego kodeksu karnego, jednakże przepisu art. XIII przepisów wprowadzających nie wymienił nawet w uzasadnieniu wyroku. Oba zaś te przepisy należało powołać w wyroku.Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.