III KR 182/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Matysiak (sprawozdawca). Sędziowie: K. Czajkowski, K. Dobesz.Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Ramos.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza W., skazanego z art. 23 w związku z art. 225 § 1 d.k.k., po rozpoznaniu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku łącznego Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy-Ośrodek w Toruniu z dnia 26 września 1969 r.,1. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, przy czym zamiast kary łącznej 8 lat więzienia wymierzył karę 8 lat pozbawienia wolności, a to na podstawie art. XIV § 1 pkt 7 przepisów wprowadzających kodeks karny;2. na zasadzie art. 556 k.p.k. zwolnił oskarżonego Kazimierza W. od ponoszenia kosztów postępowania związanych z wydaniem wyroku łącznego.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 26 września 1969 r. Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy-Ośrodek w Toruniu, zważywszy,że czyny przestępne wymienione w wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy-Ośrodek w Toruniu z dnia 30 grudnia 1966 r. zmienione częściowo wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1967 r. zostały popełnione przed dniem 15 lipca 1969 r. i z wyjątkiem czynu opisanego w pkt I nie ulegają wyłączeniu z mocy art. 7 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151), prawomocnie zaś orzeczone kary ulegają darowaniu bądź złagodzeniu na mocy art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 6 pkt 3 lit. b)postanowił:1) darować skazanemu Kazimierzowi W. kary pozbawienia wolności orzeczone za przestępstwa wymienione w pkt IV, VII i VIII tegoż wyroku w rozmiarze po 2 lata więzienia za przestępstwo z art. 257 § 1 d.k.k. oraz kary grzywny orzeczone obok odpowiednich kar pozbawienia wolności w wymiarze dwukrotnie po 1.000 zł i 2.000 zł, a nadto utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych;2) złagodzić o połowę karę pozbawienia wolności orzeczoną za przestępstwo z art. 4 § 1 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. w pkt II w wysokości 5 lat więzienia - do 2 lat i 6 miesięcy więzienia;3) darować nie ściągnięte koszty sądowe w części dotyczącej darowanej kary pozbawienia wolności i kary grzywny, zasądzone na rzecz Skarbu Państwa;4) na zasadzie art. 31-32 d.k.k. w związku z art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii wymierzyć skazanemu Kazimierzowi W. zamiast orzeczonej wyżej kary 2 lat i 6 miesięcy więzienia oraz kary 8 lat więzienia orzeczonej z art. 225 § 1 d.k.k. nową karę łączną w rozmiarze 8 lat więzienia; na poczet orzeczonej kary zaliczyć skazanemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 22 stycznia 1965 r.;5) pozostałe postanowienia zawarte w wyroku z dnia 8 września 1967 r. nie ulegają zmianie;6) kosztami postępowania związanymi z wydaniem niniejszego wyroku obciążyć Skarb Państwa.Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego Kazimierza W., zarzucając obrazę art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151), i wniósł o zmianę wyroku przez zastosowanie ustawy amnestyjnej do orzeczonej kary 8 lat więzienia za przypisany oskarżonemu Kazimierzowi W. czyn z art. 23 d.k.k. w związku z art. 225 § 1 d.k.k. i o znaczne złagodzenie kary łącznej.Rewizja wywodzi, że oskarżony Kazimierz W. nie dopuścił się zbrodni zabójstwa, lecz dopuścił się zbrodni usiłowanego zabójstwa. Ustawa z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii wyłączyła spod dobrodziejstwa tejże ustawy tylko dokonane zabójstwa. Skoro ustawodawca w art. 7 ustawy o amnestii nie wymienia usiłowanych przestępstw, a tylko dokonane przestępstwa, to należy przypuszczać, że brał pod uwagę ich mniejszą szkodliwość i nie wyłączył ich spod dobrodziejstwa ustawy o amnestii.W konsekwencji należało karę 8 lat więzienia orzeczoną za przestępstwo z art. 23 § 1 d.k.k. w związku z art. 225 § 1 d.k.k. złagodzić o 1/3 i po złagodzeniu w ten sposób orzec karę łączną.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja oskarżonego Kazimierza W. jest bezzasadna.Usiłowanie jest zjawiskową postacią przestępstwa, które sprawca zamierzał popełnić, i podlega odpowiedzialności karnej w granicach przewidzianych dla tego przestępstwa (art. 12 § 1 k.k.).W związku z tym usiłowanie zabójstwa nie podlega amnestii na równi z przestępstwem dokonanym - umyślnym zabójstwem, wyłączonym spod amnestii przepisem art. 7 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151).Z tych względów należało orzec jak w wyroku, postanawiając o kosztach postępowania zgodnie z przepisem ustawy.