II KRN 65/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr J. Bratoszewski (sprawozdawca). Sędziowie: dr K. Mioduski, dr M. Regent-Lechowicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Rother.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 1975 r. sprawy Mariana Z., oskarżonego z art. 156 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 11 października 1974 r.uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) umorzył postępowanie karne w stosunku do Mariana Z. (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Trzebnicy wyrokiem z dnia 27 maja 1974 r. - Kp 116/74 uznał oskarżonego Mariana Z. za winnego tego, że dnia 12 lutego 1974 r. w O. uderzył pięścią w twarz Andrzeja W., powodując u niego złamanie żuchwy, które to obrażenie naruszyło czynności uszkodzonego narządu ciała na okres powyżej 7 dni, i za to skazał oskarżonego na podstawie art. 156 § 1 k.k. w związku z art. 73 § 1 k.k. na rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat.Od powyższego wyroku wniósł rewizję oskarżony, kwestionując swą winę.Po wejściu w życie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) Sąd Wojewódzki we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 1 sierpnia 1974 r., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy umorzył postępowanie karne w stosunku do oskarżonego Mariana Z. Powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone zażaleniem. Oskarżonemu doręczono je w dniu 6 sierpnia 1974 r. i w dniu 3 września 1974 r. złożył on pismo, w którym prosił o rozpoznanie sprawy przez Sąd Wojewódzki, gdyż uważa, że nie popełnił przestępstwa.Sąd Wojewódzki jako rewizyjny na podstawie art. 13 ust. 2 wymienionej ustawy o amnestii podjął postępowanie i wyrokiem z dnia 11 października 1974 r. utrzymał wyrok Sądu Powiatowego w mocy.Od tego prawomocnego wyroku Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonego, zarzucając obrazę prawa materialnego wskutek utrzymania w mocy wyroku Sądu Powiatowego w Trzebnicy z dnia 27 maja 1974 r., podczas gdy należało na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy o amnestii postępowanie umorzyć.W konkluzji rewizja nadzwyczajna wnosi "o zmianę" zaskarżonego wyroku przez uchylenie wymienionego wyroku Sądu Powiatowego i umorzenie postępowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) w razie złożenia przez oskarżonego wniosku o rozpoznanie sprawy, w której uprzednio postanowieniem umorzono postępowanie na podstawie tejże ustawy o amnestii, postępowanie toczy się w dalszym ciągu na zasadach ogólnych, jeżeli jednak oskarżony zostanie uznany za winnego zarzucanego mu czynu, a czyn ten podlega amnestii, to sąd ma obowiązek amnestię tę zastosować w wyroku. Obowiązek zastosowania amnestii w wyroku dotyczy zarówno sądu pierwszej, jak i sądu drugiej instancji. W wypadku gdy postępowanie w sprawie zostało umorzone na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) postanowieniem wydanym na posiedzeniu przez sąd rewizyjny, a oskarżony wniósł w terminie wymienionym w art. 13 ust. 1 tej ustawy o rozpoznanie jego sprawy, niedopuszczalne jest utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku, skazującego oskarżonego za czyn podlegający amnestii, lecz sąd rewizyjny ma obowiązek zastosować amnestię w swoim wyroku.Zastosowanie amnestii w wyroku sądu rewizyjnego w omówionym wyżej wypadku polegać może tylko na umorzeniu postępowania, a nie na ewentualnym darowaniu kary.(...) Skoro zaś w sprawie niniejszej kara, jaką należałoby oskarżonemu wymierzyć za czyn przewidziany w art. 156 § 1 k.k., popełniony przed dniem 15 czerwca 1974 r. i nie wyłączony spod amnestii, nie mogłaby przekroczyć kary, która ulegałaby darowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy o amnestii, gdyż oskarżony został przez Sąd Powiatowy skazany za ten czyn na karę jednego roku pozbawienia wolności, a wyrok ten nie został zaskarżony na jego niekorzyść, to konsekwencją uznania tego wyroku przez Sąd Wojewódzki za prawidłowy był obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy o amnestii.Wobec tego, że Sąd Wojewódzki z obrazą art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy o amnestii postąpił inaczej, Sąd Najwyższy uwzględnił w całości wniesioną na korzyść oskarżonego rewizję nadzwyczajną i orzekł jak na wstępie.