III KRN 78/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Grzebuła. Sędziowie: W. Sikorski (sprawozdawca), A. Żylewicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Flasiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Mieczysława K., oskarżonego z art. 74 § 1 u.k.s., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonego od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 15 sierpnia 1974 r.u c h y l i ł zaskarżone postanowienie i sprawę p r z e k a z a ł Sądowi Wojewódzkiemu w Zielonej Górze w celu jej rozpoznania w postępowaniu rewizyjnym.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Słubicach wyrokiem z dnia 25 lutego 1974 r. uznał Mieczysława K. za winnego tego, że dnia 18 sierpnia 1972 r. na przejściu granicznym w S. naraził Skarb Państwa na uszczuplenie cła w kwocie 28.980 zł przez wprowadzenie organu celnego w błąd, a w szczególności zatajenie w zgłoszeniu celnym przywozu z zagranicy różnych towarów wartości ogólnej 65.270 zł, i za to na podstawie art. 74 § 1 u.k.s. skazał oskarżonego na 10.000 zł grzywny, na podstawie art. 32 § 1 u.k.s. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci nie ujawnionych w zgłoszeniu celnym towarów.Powyższy wyrok został zaskarżony przez Prokuraturę Powiatową w Słubicach, która wniosła o podwyższenie kary, podnosząc, że karę grzywny należało wymierzyć w wysokości co najmniej jednokrotnej kwoty należnego cła, narażonego na uszczuplenie.Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze po wejściu w życie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) postanowieniem z dnia 15 sierpnia 1974 r. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 2 wymienionej ustawy postępowanie umorzył, orzekając przepadek zakwestionowanych przedmiotów. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.Od tego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonego Mieczysława K.Rewizja nadzwyczajna, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego wskutek umorzenia postępowania wobec oskarżonego Mieczysława K. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159), pomimo wyłączenia w przedmiotowej sprawie stosowania powyższego przepisu na podstawie art. 4 pkt 5 tej ustawy, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Zielonej Górze w celu jej rozpoznania w postępowaniu rewizyjnym.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Sąd Wojewódzki, przyjmując za podstawę umorzenia przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159), nie uwzględnił przepisu z art. 4 pkt 5 tej ustawy.Amnestii bowiem nie stosuje się, jeżeli zachodzą wyłączenia wymienione w art. 4 tej ustawy albo stosuje się ją w ograniczonym zakresie, jeżeli ograniczenie takie wynika z tych przepisów. Odnosi się to także do możliwości umorzenia postępowania na podstawie art. 2 ust. 1 tej ustawy.Wyłączenie stosowania amnestii do przestępstw dewizowych i przestępstw w zakresie ceł i obrotu towarowego z zagranicą przewiduje art. 4 pkt 5 cytowanej ustawy. Według tego przepisu o możliwości umorzenia postępowania na podstawie art. 2 ust. 1 wymienionej ustawy decyduje nie samo zagrożenie w tym przepisie wskazane, lecz orzeczona kara; nie stosuje się bowiem amnestii do przestępstw dewizowych i celnych, za które orzeczono karę nie podlegającą darowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 tej ustawy (a więc karę pozbawienia wolności ponad 2 albo 3 lata, a grzywnę samoistną ponad 1.000 zł) albo jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że należałoby za nie taką karę orzec.Jeżeli więc za przestępstwo określone w art. 74 § 1 u.k.s. wymierzono samoistną karę grzywny w rozmiarze nie podlegającym darowaniu (art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o amnestii), to nie stosuje się amnestii (art. 4 pkt 5).W przedmiotowej sprawie zarówno wartość przedmiotu występku, jak i wysokość uszczuplonego cła nie uzasadniają wniosku, aby można było wymierzyć karę grzywny podlegającą darowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159).W tych warunkach należało zaskarżone postanowienie uchylić i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w Zielonej Górze w celu rozpoznania rewizji prokuratora od wyroku Sądu Powiatowego w Słubicach z dnia 25 lutego 1974 r.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.