V KRN 434/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Wagner (sprawozdawca). Sędziowie: S. Dąbrowski, Z. Kubec.Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Kozakiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa S. i Władysława K., oskarżonych z art. 2 § 3 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL na korzyść oskarżonych od prawomocnych postanowień Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 31 lipca 1969 r. oraz z dnia 5 sierpnia 1969 r.uchylił oba zaskarżone postanowienia i przekazał sprawę do dalszego postępowania Sądowi Powiatowemu w Nisku.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Nisku wyrokiem z dnia 25 lutego 1969 r. uznał oskarżonych Józefa S. oraz Władysława K. za winnych tego, że w dniu 29 listopada 1968 r. w N., działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim wyłamaniu kłódek i zamka przy pomocy żelaznego łomu, dokonali włamania do kiosku nr 25 Wojewódzkiej Spółdzielni Spożywców, skąd dokonali kradzieży towarów i gotówki wartości 72,50 zł, i na zasadzie art. 2 § 3 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) skazał: 1) Józefa S. - na 1 rok więzienia oraz 1.000 zł grzywny z zaliczeniem na poczet kary więzienia okresu tymczasowego aresztowania od dnia 30 listopada 1968 r. do dnia 25 lutego 1969 r. oraz orzekł utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 3 lat; 2) Władysława K. - na 1 rok więzienia oraz 500 zł grzywny z zaliczeniem na poczet kary więzienia okresu tymczasowego aresztowania od dnia 4 grudnia 1968 r. do dnia 25 lutego 1969 r. oraz orzekł utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 3 lat.Wyrok powyższy uprawomocnił się wobec niezaskarżenia go przez strony.Prokurator Wojewódzki w Rzeszowie złożył w dniu 24 czerwca 1969 r. do Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie wniosek o wznowienie postępowania na korzyść Józefa S. i Władysława K.Sąd Wojewódzki w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym, postanowieniem z dnia 5 lipca 1969 r., wznowił postępowanie karne przeciwko Józefowi S. i Władysławowi K. w niniejszej sprawie i uchylił prawomocny wyrok Sądu Powiatowego w Nisku z dnia 25 lutego 1969 r., przekazując sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Wojewódzki w Rzeszowie postanowieniem z dnia 31 lipca 1969 r. darował oskarżonemu Józefowi S. orzeczoną karę 1 roku więzienia i 1.000 zł grzywny na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151).Tenże Sąd, na posiedzeniu niejawnym, postanowieniem z dnia 5 sierpnia 1969 r. darował również oskarżonemu Władysławowi K. w całości orzeczoną karę 1 roku więzienia i 500 zł grzywny na zasadzie art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151). Oba wymienione postanowienia uprawomocniły się.Rewizja nadzwyczajna Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, założona od powyższych prawomocnych postanowień Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 31 lipca 1969 r. oraz z dnia 5 sierpnia 1969 r. na korzyść oskarżonych Józefa S. oraz Władysława K., zarzuca obrazę przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) polegającą na wadliwym darowaniu oskarżonym Józefowi S. i Władysławowi K. - na podstawie wymienionego przepisu - orzeczonych w stosunku do nich kar pozbawienia wolności i grzywny, mimo że wyrok Sądu Powiatowego orzekający te kary był przedtem uchylony przez Sąd Wojewódzki postanowieniem o wznowieniu postępowania w sprawie obu oskarżonych.Rewizja wnosi w konkluzji o uchylenie obu zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu w Nisku do rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Wojewódzki w Rzeszowie postanowieniami z dnia 31 lipca 1969 r. i z dnia 5 sierpnia 1969 r. darował oskarżonym Józefowi S. oraz Władysławowi K. na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) kary orzeczone prawomocnym wyrokiem Sądu Powiatowego w Nisku z dnia 25 lutego 1969 r., jakkolwiek wyrok ten został uchylony w całości postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 1969 r. o wznowieniu postępowania w niniejszej sprawie na korzyść obu oskarżonych.Darowanie oskarżonym orzeczonych kar nastąpiło więc z wyraźną obrazą art. 3 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy.Z powyższych względów Sąd Najwyższy zgodnie z wnioskiem zawartym w rewizji nadzwyczajnej uchylił oba zaskarżone postanowienia.Orzeczenie to nastąpiło w postaci postanowienia, ponieważ przepisy k.p.k. z 1969 r. nakazują w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej wydanie wyroku tylko wtedy, gdy rewizja nadzwyczajna została założona od wyroku. Z art. 473 k.p.k. wyraźnie wynika, że o oddaleniu rewizji nadzwyczajnej od postanowienia orzeka się postanowieniem. Recypowane przez art. 462 k.p.k. do postępowania w trybie rewizji nadzwyczajnej przepisy o postępowaniu rewizyjnym przed Sądem Najwyższym nakazują w art. 405 wydanie wyroku, gdy przedmiotem zaskarżenia jest wyrok. Art. 86 § 1 k.p.k. przyjmuje zasadę, że jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, to sąd wydaje postanowienie. Ponieważ k.p.k. nie zawiera przepisu, żeby w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej wniesionej od postanowienia orzeczenie miało postać wyroku, przeto przyjąć trzeba, że właściwą formą orzeczenia Sądu Najwyższego, rozstrzygającego rewizję nadzwyczajną od postanowienia, jest postanowienie.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.