I K 141/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Potępa; Sędziowie: Z. Chełmicki, J. Zembaty (sprawozdawca); Prokurator: M. Matywiecka.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Bronisława K. osk. z art. 257 k.k., po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Generalnego Prokuratora R.P. od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 1948 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2, 388 § 1, 394, 386 i 400 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok oraz wyrok Sądu Grodzkiego w Skale z dnia 7 listopada 1947 r. w części dotyczącej zastosowania amnestii do kary wymierzonej oskarżonemu Bronisławowi K., i na podstawie art. 6 § 1 ustawy z dn. 22.II 1947 r. (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 78) darował oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia, wymierzoną mu za przestępstwo z art. 257 k.k.Uzasadnienie faktyczneRewizja nadzwyczajna Generalnego Prokuratora R.P. wnosi o uchylenie wyżej wymienionego wyroku Sądu Okręgowego w części dotyczącej zastosowania amnestii do kary wymierzonej oskarżonemu i o orzeczenie, że kara wymierzona oskarżonemu za przypisany mu czyn zostaje darowana stosownie do art. 6 § 1 pkt 1 ustawy o amnestii z dn. 22.II 1947 r. (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 78) - zarzucając obrazę art. 8 § 3 tej ustawy przez przyjęcie, iż w myśl tego przepisu wymierzoną oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia należy odpowiednio złagodzić, a nie darować stosownie do art. 6 § 1 pkt 1 wymienionej ustawy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził między innymi następujący pogląd prawny:Wyrok Sądu Okręgowego w zaskarżonej części nie może być utrzymany w mocy.Z treści art. 6 ustawy z dn. 22.II 1947 r. o amnestii wynika, że złagodzenie kary pozbawienia wolności dotyczy przypadków, gdy karę tę orzeczono w rozmiarze powyżej dwóch lat. Jeżeli oskarżonego skazano na karę pozbawienia wolności nie przenoszącą dwóch lat, kara podlega darowaniu w każdym przypadku stosownie do art. 6 § 1 zdanie 1 przytoczonej ustawy.Przepis art. 8 § 3 tej ustawy, stanowiąc względem recydywistów jedynie o granicach łagodzenia kar, ma oczywiście zastosowanie jedynie wówczas, gdy nie wchodzi w grę darowanie (obok art. 5 § 1 pkt 1 i art. 7 § 1 pkt 1 - art. 6 § 1 zdanie 1), lecz - złagodzenie (dalsze normy art. 5, 6 i 7 ustawy) kary.Skazanie oskarżonego na 1 rok i 6 miesięcy więzienia za czyn, do którego amnestia się stosuje (art. 1 ustawy z dn. 22.II 1947 r.), pociąga więc za sobą darowanie kary. Natomiast złagodzenie tej kary z powołaniem się na art. 8 § 3 ustawy amnestyjnej obraża ten przepis ustawy.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.