V KZ 32/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Ochman (sprawozdawca). Sędziowie: E. Porębski, F. Wołek.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Lucyny M., oskarżonej z art. 48 ust. 3 i 4 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. Nr 29, poz. 154), po rozpoznaniu zażalenia obrońcy na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 26 sierpnia 1983 r. w kwestii zastosowania amnestii i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w K. postanowieniem z dnia 26 sierpnia 1983 r. zastosował do czynu zarzucanego oskarżonej Lucynie M. amnestię przez umorzenie postępowania na podstawie art. 4 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii (Dz. U. Nr 39, poz. 177). Postanowienie to zaskarżył obrońca oskarżonej, podnosząc, że oskarżona nie popełniła zarzucanego jej czynu i może ją satysfakcjonować jedynie wyrok uniewinniający po przeprowadzeniu rozprawy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie jest zasadne.Sąd Wojewódzki oceniając czyn oskarżonej pod względem faktycznym i prawnym stwierdził, że w czynie tym mieszczą się znamiona przestępstwa określonego w art. 48 wymienionego dekretu o stanie wojennym. Tak więc na podstawie materiału dowodowego w sprawie Sąd Wojewódzki ustalił, że czyn dokonany został przez oskarżoną Lucynę M. i czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa podlegającego amnestii. W tej sytuacji zastosowanie amnestii przez umorzenie postępowania jest z mocą powołanej ustawy o amnestii obligatoryjne ("postępowanie karne umarza się") - zwłaszcza wobec oskarżonej - zgodnie z art. 3 ust. 3 w zw. z ust. 1 tej ustawy, gdyż w wypadku oskarżonej, jako kobiety, nie ma znaczenia przewidywany wymiar kary, o którym mowa w art. 4 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 1 tej ustawy.Przepisy ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii (Dz. U. Nr 39, poz. 177) nie ustanawiają prawa oskarżonego, wobec którego umorzono postępowanie na podstawie tej ustawy, do złożenia wniosku o rozpoznanie sprawy przez właściwy sąd, podobnie jak to przewidywały przepisy niektórych poprzednich aktów prawnych o amnestii, np. art. 13 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102).W związku z tym sąd umarzając postępowanie karne o określony czyn podlegający amnestii dokonuje ustaleń co do faktu popełnienia tego czynu oraz osoby, która ten czyn popełniła, na podstawie materiału dowodowego w sprawie. W niniejszej sprawie zaś materiał dowodowy w sposób dostateczny uzasadnia, że oskarżona Lucyna M. popełniła zarzucane jej przestępstwo, określone w art. 48 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym. Stwierdzenie przez obrońcę w zażaleniu, że: "Lucyna M. nie popełniła zarzucanego jej czynu i jedynie wyrok uniewinniający może ją satysfakcjonować, i z tego względu zależy jej na dalszym prowadzeniu sprawy i wydaniu wyroku", nie zostało poparte żadnymi ani danymi faktycznymi, ani też okolicznościami mogącymi podlegać ocenie sądu, w tym także odwoławczego, poza materiałem dowodowym w sprawie.Z tych względów należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.