III KR 48/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Paluch (sprawozdawca). Sędziowie: K. Grzebuła, dr B. Bartosik.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Flasiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Zdzisława C., oskarżonego z art. 168 § 2 i art. 176 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 7 grudnia 1974 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 grudnia 1974 r. skazał oskarżonego Zdzisława C. dwukrotnie na podstawie art. 168 § 2 k.k. w związku z art. 176 k.k. z zastosowaniem art. 10 § 2 i art. 40 § 2 k.k. na karę 7 i 8 lat pozbawienia wolności oraz pozbawienia praw publicznych na okres po 5 lat - łącznie na karę 10 lat pozbawienia wolności i pozbawienia praw publicznych na okres 8 lat za to, że:1) w dniu 14 lutego 1974 r. w G. podstępem wyprowadził 5-letniego Jacka N. do lasu, gdzie działając ze szczególnym okrucieństwem dopuścił się w stosunku do niego czynu nierządnego (...),2) w dniu 11 maja 1974 r. w G., przemocą polegającą na biciu po twarzy oraz działając ze szczególnym okrucieństwem, dopuścił się w stosunku do 5-letniego Marka B. czynu nierządnego (...).Od tego wyroku wniósł rewizję obrońca oskarżonego, zarzucając rażącą niewspółmierność kary do popełnionych czynów i nieuwzględnienie dyrektywy przewidzianej w art. 51 k.k.Konkludując rewizja wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku przez znaczne złagodzenie kar poszczególnych i łącznej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wywody rewizji nie przekonują, że kary poszczególne i łączna wskazują na rażącą ich surowość.Przede wszystkim podkreślić należy, że niebezpieczeństwo społeczne czynów oskarżonego Zdzisława C., prawidłowo zakwalifikowanych z art. 168 § 2 k.k. - jak to wynika z nie kwestionowanych ustaleń Sądu Wojewódzkiego - jest bardzo znaczne, skoro przedmiotem przestępnych poczynań było w obu wypadkach 5-letnie dziecko, względem którego oskarżony każdorazowo stosował bicie i straszenie, a następnie perwersyjne zaspokojenie swego popędu płciowego bez zważania na opór i płacz dziecka.Również za szczególnie poważny uznać należy stopień zawinienia oskarżonego, skoro będąc w zakresie sfery seksualnej normalnym i młodym mężczyzną (opinia biegłych), w stanie podniecenia alkoholowego dla zaspokojenia nagłej zachcianki dopuścił się czynów świadczących o zdziczeniu seksualnym, opisanych w części dyspozytywnej wyroku Sądu Wojewódzkiego.Nietrafna jest wreszcie także sugestia rewizji, że art. 51 k.k. nakazuje ogólnie stosowanie względem młodocianych kar łagodnych.Ze sformułowania art. 51 k.k., a w szczególności z użytego w tym przepisie zwrotu "przede wszystkim" wynika, że przepis ten w odniesieniu do młodocianych wskazuje wprawdzie na preferencję postulatów prewencji specjalnej, nie eliminuje jednak wymagania wymierzenia takiej kary, która odpowiadałaby stopniowi społecznego niebezpieczeństwa czynu i zdolna była osiągnąć cele w zakresie jej społecznego oddziaływania w rozumieniu art. 50 § 1 k.k.Tak więc przytoczone okoliczności i wykazany wysoki stopień niebezpieczeństwa czynu oskarżonego Zdzisława C. oraz istotna aktualnie potrzeba zdecydowanej walki z narastającymi objawami zdziczenia seksualnego wymagają stosowania surowej represji dla sprawców zgwałcenia i nie przemawiają za łagodnym ich potraktowaniem.Z tych powodów Sąd Najwyższy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.