III KZ 17/15

Sygn. akt III KZ 17/15 ZARZĄDZENIE Dnia 15 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej SSN Roman Sądej – na podstawie art. 93 § 2 k.p.k. oraz art. 118 § 1 k.p.k. – zarządzam przekazanie „zażalenia” obrońcy K. M. z dnia 10 marca 2015r., sygn. XI Ka […], Sądowi Okręgowemu w L. celem rozpoznania tego pisma procesowego, jako wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku tego Sądu z dnia 27 stycznia 2015r. z uzasadnieniem. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2015r. Przewodniczący XI Wydziału Odwoławczego Sądu Okręgowego w L. odmówił przyjęcia wniosku obrońcy skazanego K.M. o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, jako złożonego po terminie. Po doręczeniu tego zarządzenia obrońca, w zawitym terminie, złożyła pismo procesowe adresowane do Sądu Apelacyjnego w […], zatytułowane „zażalenie na zarządzenie ...”, w którym wprawdzie powołała przepisy właściwe dla tego środka odwoławczego, ale wniosła „o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przywrócenie obrońcy oskarżonego terminu do wystąpienia z wnioskiem o doręczenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku”. Co najistotniejsze, w uzasadnieniu tego „zażalenia” obrońca nie tylko nie kwestionowała uchybienia terminowi zawitemu, a wprost uchybienie takie przyznawała, koncentrując się na wykazaniu, że niedotrzymanie terminu nastąpiło na skutek okoliczności od niej niezależnych, związanych z pobytami w szpitalu i „oczywistej omyłki” przy wyliczaniu tego terminu podczas jej nieobecności w Kancelarii. W ostatnim zdaniu „zażalenia” obrońca 2 ponownie wniosła „o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku”. Przewodniczący Wydziału „zażalenie” obrońcy przyjął i przekazał je Sądowi Najwyższemu. Zgodnie z art. 118 § 1 k.p.k., znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia. Co do zasady przepis ten nie powinien mieć zastosowania do pism procesowych sporządzanych przez podmioty profesjonalne. Niemniej, jak wykazuje praktyka, i w takim przypadku może zaistnieć konieczność jego zastosowania, czego przykładem jest także niniejsza sprawa. Wprawdzie w uzasadnieniu „zażalenia” znalazło się również jedno zdanie krytycznie oceniające zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku (o lakoniczności uzasadnienia tego zarządzenia), jednakże kompletnie oderwane od realiów sprawy, jako że zarządzenie to jasno i precyzyjnie wskazało podstawę faktyczną i prawną jego wydania. Istota „zażalenia” sprowadza się bez wątpienia do tego, że uchybienie terminowi zawitemu nastąpiło z przyczyn od obrońcy niezależnych i dlatego wnosi „o przywrócenie terminu”. Rzecz jasna, o przywróceniu terminu w pierwszej instancji orzeka organ, przed którym należało dokonać czynności, a nie sąd odwoławczy – art. 126 § 2 k.p.k. W tej sprawie jest to Sąd Okręgowy w L.. Skoro jasno z treści „zażalenia” wynikało, że obrońca dąży wyłącznie do przywrócenia terminu zawitego, nie kwestionując jego przekroczenia, to zbędne było uruchamianie kontroli instancyjnej zarządzenia odmawiającego przyjęcia wniosku. Wszak instancja odwoławcza in concreto nie ma żadnego pola do dokonania takiej kontroli, a jest funkcjonalnie niewłaściwa (na tym etapie postępowania) do orzekania w kwestii przywrócenia terminu. W takiej sytuacji, Przewodniczący, oceniając znaczenie czynności procesowej „według treści złożonego oświadczenia”, powinien skierować sprawę na posiedzenie, celem rozstrzygnięcia o zasadności wniosku w trybie art. 126 k.p.k. Ponieważ tak się nie stało, rozstrzygnięto o tym niniejszym zarządzeniem. aw