III KZ 22/26

III KZ 22/26 POSTANOWIENIE Dnia 8 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie A.W. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 września 2026 r., jego zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 24 lipca 2026 r., sygn. akt V WKK 18/26, o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez A.W. od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinku z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. akt II K 115/26, jako niedopuszczalnej z mocy prawa, postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez A.W. od wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinku z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. akt II K 115/26, podnosząc, że strona nie jest uprawniona do wniesienia kasacji od wyroku sądu I instancji. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano nadto, że wobec powyższego niezasadne jest wyznaczanie skazanemu obrońcy z urzędu do wniesienia kasacji, skoro „w przedmiotowej sprawie wniesienie kasacji przez skazanego możliwe jest tylko z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k., a na te skazany się nie powołuje”. III KZ 22/26 2 Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone przez A.W., który podniósł, że jest mu znana treść art. 519 k.p.k., jednak wnosząc kasację nie mógł odwołać się „do decyzji Sądu II instancji”, ponieważ z naruszeniem prawa do obrony nie został zawiadomiony o wyroku Sądu pierwszej instancji. Gdy chodzi z kolei o uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k., to chciał się powołać na bezwzględne przyczyny odwoławcze opisane w pkt 10 i 11 tegoż przepisu, jako że sprawę rozpoznano pod jego nieobecność oraz nie miał obrońcy w trakcie postępowania. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Wniesione zażalenie jest całkowicie niezasadne. Trafnie bowiem w zaskarżonym zarządzeniu – z odwołaniem się do treści art. 519 k.p.k. (wadliwie wskazano tu jednak, że chodzi o art. 519 § 1 k.p.k., choć omawiany artykuł nie został podzielony na paragrafy) – przyjęto, że stronie nie służy kasacja od prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, skoro przepis ten stanowi, że skarga ta może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Treść tego przepisu znana jest zresztą A.W., co sam podkreśla w uzasadnieniu swego środka odwoławczego. Wskazywanie zaś przez skarżącego w zażaleniu, że w odniesieniu do uchybień z art. 439 § 1 k.p.k., chciał się powołać na te z pkt 10 i 11, nic nie zmienia, gdy chodzi o trafność podjętej decyzji o odmowie przyjęcia kasacji. Powołanie się bowiem na bezwzględne przyczyny odwoławcze nie powoduje, że wniesiona w sprawie osobista kasacja stanie się dopuszczalna. Jest tak z uwagi na jednoznaczną treść wspomnianego art. 519 k.p.k. Tym samym stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, że „w przedmiotowej sprawie wniesienie kasacji przez skazanego możliwe jest tylko z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k.” nie jest prawdziwe, skoro pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 519 k.p.k. Twierdzenie to nie podważa jednak trafności zaskarżonej decyzji. W sprawie wchodziłoby w rachubę jedynie wniesienie kasacji przez podmiot specjalny w trybie art. 521 § 1 k.p.k. Już tylko na marginesie dostrzec jednak wypada, że skazany został w sprawie pouczony o treści art. 75 § 1 k.p.k., zgodnie z którym oskarżony jest obowiązany zawiadamiać organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie miejsca swojego zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej III KZ 22/26 3 sprawie, oraz o regulacji art. 139 k.p.k., co potwierdził własnoręcznym podpisem (k. 28-29). Sumując, w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo odmówiono przyjęcia kasacji, jako niedopuszczalnej z mocy ustawy (art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.), a wniesione zażalenie tej oceny zmienić nie może. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie. [WB] [a.ł]