III KZ 28/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Matysiak (sprawozdawca).Sędziowie: H. Zakościelny, S. Kaciczak.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa M., oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. oraz art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu zażalenia Józefa M. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 12 marca 1968 r. nie uwzględniające wniosku o odszkodowanie za niesłuszne aresztowanie, po wysłuchaniu wniosku prokuratora Prokuratury Generalnej,postanowił zażalenia nie uwzględnić.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki, oddalając wniosek o odszkodowanie zgłoszony przez wnioskodawcę, przytacza w uzasadnieniu w sposób szczegółowy te przesłanki faktyczne z akt sprawy IV K 51/66, które dawały podstawę do wysunięcia przeciwko wnioskodawcy zarzutów popełnienia przestępstw o znacznej szkodliwości społecznej. Są one oparte na dowodach z dokumentów oraz na obciążających wnioskodawcę wyjaśnieniach współoskarżonego Izydora Z., zeznaniach świadka B., a w pewnej mierze także na opinii biegłego.Pogląd Sądu Wojewódzkiego, że w tych warunkach brak podstaw do uznania aresztowania wnioskodawcy za oczywiście bezzasadne, jest słuszny.Zażalenie sprowadza się w istocie do twierdzenia, że zaskarżone postanowienie było przedwczesne, gdyż sprawa nie została prawomocnie zakończona, oraz że ocena zasadności aresztu wymaga prawidłowej i wnikliwej oceny wiarygodności materiału obciążającego. Zarzuty te nie mogą jednak podważyć stanowiska Sądu Wojewódzkiego. O bezzasadności aresztu w rozumieniu art. 510 k.p.k. decyduje stan faktyczny istniejący w okresie stosowania tego środka zapobiegającego, i ostateczne załatwienie sprawy nie wpływa na tę ocenę. Brak wnikliwej oceny materiału obciążającego nie daje sam przez się podstawy do uznania oczywistej bezzasadności aresztu, która, jak z tego określenia ("oczywista") wynika, musi być wyraźna, rzucająca się w oczy i nie wymagająca szczególnych rozważań i ocen.