III KZ 56/15

Sygn. akt III KZ 56/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w dniu 17 września 2015 r. po rozpoznaniu w sprawie Ł. W. zażalenia obrońcy na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. II AKa 4/15, o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Lublinie do dalszego prowadzenia. UZASADNIENIE W dniu 4 maja 2015 r. do Sądu Apelacyjnego w Lublinie wpłynęła kasacja obrońcy Ł. W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. II AKa 4/15. W kasacji zawarty został wniosek o zwolnienie skazanego od uiszczenia opłaty od kasacji. Wniosek ten rozpoznany został w dniu 3 czerwca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowił wówczas nie uwzględnić wniosku obrońcy o zwolnienie od opłaty. W dniu 8 czerwca 2015 r. wezwano skazanego do usunięcia braku formalnego przez uiszczenie w terminie 7 dni opłaty od kasacji, przesyłając wezwanie do wiadomości obrońcy. Pismo to odebrane zostało w Kancelarii Adwokackiej obrońcy w dniu 11 czerwca 2015 r. (k. 1257 akt). Pismo adresowane do skazanego awizowano najpierw w dniu 12 czerwca 2015 r., a 2 powtórnie w dniu 22 czerwca 2015 r. Przesyłki nie podjęto w terminie do dnia 30 czerwca 2015 r. W dniu 15 lipca 2015 r. wydane zostało zaskarżone postanowienie o odmowie przyjęcia kasacji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego, podnosząc, że uiścił opłatę w terminie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie obrońcy skazanego jest zasadne. Z akt sprawy wynika, że opłatę w stosownej wysokości wpłacono w dniu 17 czerwca 2015 r., a więc w terminie. Świadczy o tym nie tylko potwierdzenie wpłaty załączone do zażalenia (k. 1263 akt), ale także notatka służbowa z dnia 22 czerwca 2015 r. (k. 1269 akt), z której wynika, że termin został zachowany, a dowodu wpłaty omyłkowo nie dostarczono do II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Lublinie. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.