IV K 507/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Szerer (sprawozdawca). Sędziowie: J. Zembaty, E. Żarnowiecka (uzasadnienie). Prokurator: J. Jackiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adama W. osk. z art. 133, 132, 263 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego w Drawsku z dnia 9 maja 1952 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1, art. 384 pkt 2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kar poszczególnych oraz kary łącznej w sposób, że za przypisane Adamowi W. przestępstwo z art. 132 k.k. skazał go na trzy miesiące aresztu, za przestępstwo z art. 133 k.k. na jeden rok więzienia, za przestępstwo z art. 263 k.k. na trzy miesiące aresztu, wymierzając mu karę łączną jednego roku więzienia (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Drawsku z dnia 9 maja 1952 r. Adam W. skazany został za popełnienie przestępstwa przewidzianego w art. 132 § 1 k.k. na osiem miesięcy więzienia, za przestępstwo z art. 133 § 1 k.k. w związku z art. 23 k.k. na dwa lata i sześć miesięcy więzienia i za popełnienie przestępstwa przewidzianego w art. 263 § 1 k.k. na dwa lata więzienia; łącznie na karę pięciu lat i dwóch miesięcy więzienia.Od powyższego prawomocnego wyroku Minister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną i zarzucając w oparciu o art. 371 pkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kar orzeczonych za poszczególne czyny i w konsekwencji kary łącznej w stosunku do szkodliwości społecznej czynu oraz wnosił o zmianę wyroku w części dotyczącej wymiaru kary i o orzeczenie kary właściwej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości jest całkowicie zasadna. Jakkolwiek czyny oskarżonego, polegające na uszkodzeniu mienia stanowiącego własność gospody ludowej (potłuczenie tafli szklanej), na znieważeniu pełniącej obowiązki służbowe bufetowej tejże gospody Eleonory Z., gdy stanęła w obronie mienia społecznego oraz na usiłowaniu dokonania czynnej napaści na Z. przez zamierzenie się na nią nożem, stanowią przestępstwo o znacznej szkodliwości społecznej, to jednak ani same czyny, ani osobowość sprawcy nie uzasadniają konieczności odizolowania go na tak długi - bo przeszło pięcioletni - okres.Sąd Powiatowy w Drawsku określając wysokość kary nie wziął pod uwagę młodego wieku oskarżonego i dotychczasowej jego niekaralności jako okoliczności łagodzących.Rozważając kwestię kwalifikacji czynów oskarżonego z art. 132 i 133 k.k. z uwagi na mogącą zaistnieć wątpliwość, czy tego rodzaju pracownicy jak bufetowa gospody ludowej mogą korzystać jako urzędnicy ze wzmożonej ochrony karno-prawnej, przewidzianej w rozdziale XXVI k.k., Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że w świetle postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 września 1950 r. (K.O. 264/50, Zb. O. Nr 5/51) ze względu na okoliczności towarzyszące naruszeniu dobra pokrzywdzonej Eleonory Z., która stanęła w obronie mienia społecznego, ochrona ta jej przysługuje.Z tych względów Sąd Najwyższy utrzymał kwalifikację czynów oskarżonego opisanych w sentencji wyroku Sądu Powiatowego w Drawsku.Co do wymiaru kary Sąd Najwyższy uznał, że ze względu na młody wiek oskarżonego (20 lat), dotychczasową jego niekaralność i rozmiar wyrządzonej szkody kara łączna jednego roku więzienia będzie dostateczną represją.