IV K 571/57

Uzasadnienie faktyczneOskarżonego skazano na podstawie art. 230 § 1 k.k. na karę 2 lat więzienia, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, za to, że jako konduktor M.P.K. spowodował nieumyślnie śmierć W. K. przez to, że nie sprawdziwszy uprzednio czy wszyscy pasażerowie weszli do wozu, dał sygnał motorniczemu do odjazdu, skutkiem czego wsiadająca w tym czasie do wozu W. K. wpadła pod tramwaj, doznając obrażeń, w wyniku których nastąpił jej zgon.Dwie są w sprawie okoliczności niewątpliwe: 1) że tramwaj nie był przepełniony oraz 2) że w chwili ruszenia tramwaju z przystanku szereg osób chciał do niego wsiąść. W tej sytuacji na oskarżonym, jako na konduktorze wozu motorowego, ciążyły konkretne obowiązki, określone szczegółowo w opinii biegłego: 1) powinien był pilnie baczyć czy na przystanku lub w pobliżu tramwaju nie znajdują się osoby, które chciałyby wsiąść, 2) sygnał do odjazdu mógł dać dopiero wtedy, gdy wszyscy chętni do tramwaju wsiądą oraz 3) o ile motorowy ruszył przedwcześnie, np. na sygnał wozu doczepnego, choć nie wszyscy pasażerowie jeszcze wsiedli, miał obowiązek sygnałem alarmowym spowodować natychmiastowe zatrzymanie tramwaju.Sąd Wojewódzki nie ustalił, czy oskarżony jako konduktor wozu motorowego ogłosił pasażerom i osobom pragnącym wejść do tramwaju, że "wóz rusza". Wyjaśnienie tej okoliczności może posiadać istotne znaczenie przy orzeczeniu o winie.Sąd przy wymiarze kary winien rozważyć znaczny stopień niebezpieczeństwa przy masowym korzystaniu ludności z komunikacji tramwajowej. Na konduktorze mechanicznego środka lokomocji ciążą poważne obowiązki, określone szczegółowo regulaminami i instrukcjami służbowymi. Lekceważenie obowiązujących przepisów, poza odpowiedzialnością służbową, może w określonych przypadkach skutkować również odpowiedzialność karną. I w takich przypadkach winna to być odpowiedzialność realna, współmierna do rodzaju i stopnia winy.