IV K 794/61

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Tadeusza N., oskarżonego z art. 286 § 2 k.k. z powodu rewizji, założonej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 28 marca 1961 r. IV K 197/60 na podstawie art. 375 i 384 pkt 2,1) zmienił zaskarżony wyrok w orzeczeniu o karze w ten sposób, że wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesił warunkowo po myśli art. 61 k.k. na okres 2 (dwóch) lat, karę grzywny zaś złagodził do kwoty 3000 zł, którą w razie nieuiszczenia w terminie zamienił na więzienie licząc jeden dzień więzienia za równoważnik 50 zł grzywny,2) poza tym tenże wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy stwierdził:Sąd Wojewódzki we Wrocławiu - wyrokiem z dnia 28 marca 1961 r. - skazał Tadeusza N. z mocy art. 286 § 2 k.k. na karę ośmiu miesięcy więzienia, 10 000 zł grzywny oraz na utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres dwóch lat za to, że w okresie czasu od 15 września 1958 r. do października 1959 r. w Z., jako ordynator Oddziału położniczego Szpitala Powiatowego, działając w sposób ciągły, oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swe uprawnienia w ten sposób, że dwukrotnie dokonał prywatnie na terenie szpitala zabiegu przerwania ciąży u Lucyny M. bez odpowiednich zaświadczeń, uzasadniających dokonanie tego rodzaju zabiegów, pobierając od niej łącznie kwotę 2000 zł, czym działał na szkodę interesu społecznego.Od tego wyroku założył rewizję obrońca Tadeusza N., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, względnie o przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.Rewizja zarzuca obrazę przepisów prawa procesowego (art. 8, 320 i 339 § 1 lit. a k.p.k.), przez oparcie wyroku na sprzecznych zeznaniach świadka Lucyny M. oraz przez ustalenie, że przy dokonaniu zabiegów, oskarżony korzystał z urządzeń szpitalnych i obsługi szpitalnej, nie rozważywszy należycie, że oskarżony Tadeusz N. mieszkał na terenie szpitala "i otwierając w październiku 1959 r. swój gabinet, posiadał własne urządzenia lekarskie tego gabinetu".Rewizja oskarżonego Tadeusza N. nie jest zasadna. Dokonana przez Sąd Wojewódzki ocena zeznań świadka Lucyny M. nie wykazuje błędu. Sąd szczegółowo przeanalizował zeznania tego świadka w ich brzmieniu w śledztwie i na rozprawie. Stanowisko Sądu co do prawdziwości zeznań świadka Lucyny M. znajduje oparcie w pozostałych dowodach, w szczególności zaś w zeznaniach świadka Michała Z., który podał, że wiadome mu jest, iż oskarżony Tadeusz N. na terenie szpitala dokonywał "zabiegów przerwania ciąży na pacjentkach prywatnych". Skoro się ponadto zważy, że czynów zarzuconych i przypisanych dopuścił się oskarżony od września 1958 r. do października 1959 r., to bez znaczenia jest fakt, na który powołuje się rewizja, że skarżony Tadeusz N. po otwarciu swego prywatnego gabinetu w październiku 1959 r. posiadał własne narzędzia lekarskie. Posiadanie narzędzi lekarskich po październiku 1959 r., nie przekreśla rozumowania Sądu Wojewódzkiego, że do tego czasu, oskarżony zabiegów prywatnych dokonywał na terenie szpitala narzędziami szpitalnymi.Mając te okoliczności na uwadze, Sąd Najwyższy podzielił stanowisko Sądu Wojewódzkiego w przedmiocie winy oskarżonego Tadeusza N.Przechodząc do wymiaru kary, miał na względzie Sąd Najwyższy, że oskarżony Tadeusz N. jako lekarz pracuje na terenie Z. długie lata, bo od 1954 r., skierowany w ramach obowiązkowego nakazu pracy. W obecnej chwili pracuje nadal na dotychczasowym stanowisku, wywiązując się z pracy należycie (charakterystyka z dnia 31 marca 1964 r. Nr 114 wydana przez Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z.), pełniąc ponadto różne funkcje społeczne (zaświadczenie Szpitala Powiatowego w Z. z dnia 28 marca 1964 r... oba pisma załączone do akt na zasadzie art. 389 § 3 k.p.k.).Uwzględniając zatem powyższe oraz inne okoliczności powołane przez Sąd Wojewódzki, Sąd Najwyższy uznał za możliwe warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w przekonaniu, że oskarżony Tadeusz N. mimo niewykonania kary na drogę przestępstwa nie powróci, a z uwagi na stan rodzinny i majątkowy oskarżonego złagodzić karę grzywny do 3000 zł, uznając ją za "dostateczną dolegliwość majątkową".