IV K 970/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zdzisława S. oskarżonego z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej - (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) i art. 4 § 1 m.k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławia z dnia 19 września 1957 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 września 1957 r. uznał oskarżonego Zdzisława S. za winnego tego, że:I.dnia 17 maja 1957 r. w W. zabrał w celu przywłaszczenia sierżantowi Wojska Polskiego, Henrykowi S. pistolet służbowy wzór TT-33 nr M. 27588 wraz z dwoma magazynkami i amunicją, - i za ten czyn na podstawie art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej - (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia,II.dnia 17 maja 1957 r. w W., bez zezwolenia władzy posiadał pistolet wz. 33 nr M. 27588 oraz dwa magazynki naboi uprzednio zabrane w warunkach opisanych pod I, - i za ten czyn na podstawie art. 4 § 1 m.k.k. skazał go na karę 5 lat więzienia, łącznie sąd wymierzył oskarżonemu Zdzisławowi S. karę 5 lat więzienia.Od wyroku tego założył rewizję oskarżony.Rewizja oparta na przepisie art. 371 pkt 1 k.p.k., zarzuca obrazę art. 36 k.k. przez skazanie oskarżonego za dwa odrębne czyny, podczas gdy czyn I był tylko środkiem do popełnienia czynu II, który - ze względu na to, iż oskarżony posiadał broń przez krótką chwilę - powinien być zakwalifikowany z art. 4 § 2 m.k.k.W konkluzji rewizja zawiera wniosek o skazanie oskarżonego tylko za czyn z art. 4 § 2 m.k.k. i wymierzenie mu łagodniejszej kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył co następuje:Rewizja oskarżonego jest niezasadna.Istotnym warunkiem do zastosowania przepisu art. 36 k.k. jest ustalona w sprawie jedność czynu, który może podpadać pod różną kwalifikację; sąd wtedy stosuje kwalifikację najsurowszą. Natomiast, gdy mamy do czynienia z kilkoma przestępstwami samoistnymi, powiązanymi z sobą wyłącznie osobą sprawcy i celem, do którego sprawca ten zmierza, nie zachodzi jedność czynu. Sprawca, który kradnie pistolet i wchodzi w jego posiadanie, dopuszcza się nie jednego czynu, lecz dwóch odrębnych przestępstw, z których każde podpada pod odpowiednią kwalifikację prawną.Nietrafny jest również pogląd, wyrażony w rewizji, jakoby w sprawie niniejszej zachodził przypadek mniejszej wagi, o jakim mowa w i 4 § 2 m.k.k., ponieważ oskarżony posiadał skradziony pistolet zaledwie przez krótką chwilę. Okoliczność ta bowiem mogłaby mieć znaczenie przy kwalifikacji czynu tylko wtedy, gdyby sprawca sam, z własnej woli zrezygnował z nielegalnego posiadania broni. W sprawie zaś niniejszej oskarżony, jak to wynika z zeznań świadków W. i Z., usiłował uciec z ukradzionym pistoletem, został jednak w porę ujęty przez funkcjonariusza MO. W tych warunkach sąd słusznie zastosował kwalifikację prawną tego czynu z art. § 1 m.k.k., uwzględniając zresztą krótki okres posiadania przez oskarżonego broni jako okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary, orzeczonej w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.Z tych zasad orzeczono jak w sentencji.