II K 435/57

Uzasadnienie faktyczneArt. 4 m.k.k. jest przepisem szczególnym i zawiera w swej treści kilka stanów faktycznych, które w praktyce mogą zaistnieć wszystkie razem względnie każdy z osobna i w każdej z tych form mogą wyczerpywać pełną jego istotę. Zabrania on bez zezwolenia wyrabiania, gromadzenia i przechowywania m.in. broni palnej. Posiadanie przez oskarżonego pistoletu bez zezwolenia władz, tzw. potocznie nielegalne posiadanie broni, nosi w sobie wszystkie cechy jej przechowywania w rozumieniu art. 4 m.k.k. Słusznie zatem Sąd przyjął kwalifikację z tego artykułu odnośnie tego przestępstwa.Nietrafny jest pogląd rewizji, jakoby Sąd I instancji przyjąwszy kwalifikację z art. 4 § 2 m.k.k., naruszył art. 339 § 2 k.p.k., gdyż stosując nadzwyczajne złagodzenie kary z art. 59 § 1 lit. "b” k.k. i mając do wyboru alternatywnie albo orzec karę więzienia, albo aresztu, nie uzasadnił zastosowania surowszego rodzaju kary zamiast łagodniejszego, tym bardziej, że ustawodawca poprzez dyspozycję art. 57 k.k., wyraźnie wskazuje, że czyni różnicę między tymi rodzajami kary. Z logicznej i gramatycznej wykładni oraz porównania obydwóch zacytowanych przepisów (art. 57 i 59 k.k.) wynika jednak, że ustawodawca tylko w tych wypadkach ogranicza swobodę sądu w wyborze rodzaju kary, gdy stanowi o niemożności wymierzania kary aresztu, jeżeli przestępstwo wynikło z niskich pobudek (art. 57 § 1 i 59 § 2 k.k.). Powyżej wskazana swoboda sędziowska przy wyborze alternatywnego rodzaju kary i to surowszego, nie wymaga uzasadnienia przewidzianego w § 2 art. 339 k.p.k., stąd też Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia tego przepisu, jeżeli pominął w uzasadnieniu wyroku wskazanie okoliczności, jakie miał na względzie przy wyborze rodzaju kary.