II K 751/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wilhelma S., oskarżonego z art. 4 § 2 m.k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 18 lutego 1960 r., na podstawie art. 375, 384 pkt 2 k.p.k., zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary w ten sposób, że z mocy art. 61 k.k. zawiesił oskarżonemu warunkowo na okres lat 2, wykonanie wymierzonej mu kary 7 miesięcy więzienia.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 18 lutego 1960 r. oskarżony Wilhelm S. został skazany z mocy art. 4 § 2 m.k.k. na 7 miesięcy więzienia za to, że w okresie od czerwca 1946 r. do dnia 29 października 1959 r. w M. przechowywał bez zezwolenia karabinek sportowy KBKS kaliber 5,6 mm.Od tego wyroku oskarżony wniósł rewizję za pośrednictwem swego obrońcy. Rewizja oskarżonego wnosząc o uchylenie wyroku i uniewinnienie lub o złagodzenie kary przez warunkowe zawieszenie jej wykonania zarzucała:1) naruszenie przepisu art. 111 k.p.k. przez niewezwanie na rozprawę biegłego rusznikarza w celu ustalenia czy znaleziona u oskarżonego broń (flower, kal. 5-6 mm) nadawała się do użytku; '2) obrazę niewymienionego przepisu prawa przez skazanie oskarżonego, pomimo, że był on subiektywnie przekonany, że znaleziona u niego broń nie nadaje się do użytku;3) obrazę art. 4 m.k.k. przez skazanie oskarżonego z tego przepisu pomimo, że wymaga on, by wymienione w nim przedmioty mogły sprowadzić niebezpieczeństwo powszechne, a znaleziona u oskarżonego broń nie była dla nikogo niebezpieczna;4) rażącą surowość kary w stosunku do przypisanego czynu, z powodu niezastosowania do oskarżonego warunkowego wykonania kary, pomimo, że na to zasługiwał.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:1. Zarzut streszczony wyżej pod pkt 1 nie jest słuszny, skoro orzeczenie o zdatności znalezionego u oskarżonego-floweru do strzelania zostało wydane przez Komendę Milicji Obywatelskiej Województwa Katowickiego, oraz odczytano je na rozprawie i skoro stosownie do art. 125 k.p.k. sąd lub prowadzący śledztwo albo dochodzenie może zamiast wzywania biegłych zasięgnąć opinii odpowiedniego urzędu lub zakładu.2. Wbrew zarzutowi rewizji streszczonemu wyżej pod pkt 2 nie można również przyjąć, by oskarżony był subiektywnie przekonany o tym, że znaleziony u niego flower nie nadaje się do strzelania z niego. Oskarżony bowiem jako długoletni żołnierz znał się bez wątpienia o tyle na broni palnej, że wiedział o tym, iż z jego floweru można strzelać. W związku z tym należy jeszcze nadmienić, że wyjaśnienia oskarżonego, iż nie widział tego floweru od chwili wybuchu ostatniej wojny i o nim zapomniał, oraz że ze strychu, gdzie był schowany w skrzyni, przeniósł go do szafy w mieszkaniu bez jego wiedzy jego syn, nie polegają również na prawdzie, skoro oskarżony - jak to stwierdza protokół rewizji, odczytany na rozprawie, nie powoływał się na te okoliczności w czasie rewizji, lecz twierdził, że z braku czasu nie wyrobił sobie zezwolenia ma posiadanie floweru, który w czasie rewizji znaleziono w jego szafie z ubraniami.3. Chybiony jest w końcu zarzut streszczony wyżej pod pkt 3, skoro w świetle doświadczenia życiowego nie ulega wątpliwości, że również flower, kaliber 5,6 mm, zdolny do strzelania, należy uważać za przedmiot mogący sprowadzić niebezpieczeństwo powszechne.4. Zarzut streszczony wyżej pod pkt 4 jest natomiast słuszny. Z nieodpartych bowiem wyjaśnień oskarżonego, w związku z faktem, że w czasie rewizji nie znaleziono u niego nabojów do floweru, wynika, że nie strzelał on z niego, oraz że przechowywał go bez zezwolenia tylko jako pamiątkę po swoim wuju zmarłym w 1928 r. lub 1929 r. Na korzyść oskarżonego należało nadto uwzględnić dotychczasową jego niekaralność, pomimo ukończenia 50 lat, oraz trudne warunki rodzinne. Oskarżony ma bowiem na utrzymaniu żonę i 3 dzieci. Powyższe okoliczności dają też podstawę do słusznego przyjęcia, że oskarżony pomimo niewykonania kary nie popełni nowego przestępstwa, oraz do uznania za celowe zastosowanie do niego warunkowego zawieszenia wykonania kary.