IV KK 248/21

Sygn. akt IV KK 248/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek Protokolant Małgorzata Gierczak w sprawie S. P. ukaranego z art. 86 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 24 czerwca 2021 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II W (…), uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. umarza postępowanie, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Ł.., wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II W (…), uznał obwinionego S. P. za winnego tego, że w dniu 4 października 2019 r. około godz. 13:15, w miejscowości G., kierując samochodem marki O. (…) o nr rej. (…) nie zachował bezpiecznej odległości przed pojazdem poprzedzającym, tj. samochodem m-ki S. (…) o nr rej. (…), w wyniku czego najechał na tył tego pojazdu, a czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i za to wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 220 zł. 2 Wyrok ten uprawomocnił się dnia 7 sierpnia 2020 r. Kasację od powyższego orzeczenia wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w całości, na korzyść obwinionego. Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., polegające na skazaniu obwinionego S. P. przez Sąd Rejonowy w Ł. prawomocnym wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II W (…) za czyn polegający na tym, że w dniu 4 października 2019 r. około godziny 13:15 w miejscowości G. DK 94, woj. (…) kierując samochodem osobowym m-ki O. (…) o nr rej. (…) nie zachował bezpiecznej odległości przed pojazdem poprzedzającym, tj. samochodem m-ki S. (…) o nr rej. (…), w wyniku czego najechał na tył tego pojazdu, a czynem tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 k.w., mimo że obwiniony za popełnienie tego samego czynu został uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem nakazowym tego Sądu z dnia 6 lutego 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. II W (…), co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. Mając na względzie powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasację należało uznać za oczywiście zasadną i jako taką uwzględnić. W realiach przedmiotowej sprawy doszło do naruszenia prawa będącego podstawą podniesionego zarzutu. Skarżący trafnie wskazał, że Komenda Powiatowa Policji w Ł. skierowała do Sądu Rejonowego w Ł. dwa wnioski o ukaranie, w efekcie których zapadły dwa wymienione wyroki, dotyczące tego samego zdarzenia. Doszło w tym przypadku – jak się wydaje – do pomyłki, mającej swoje źródło w wadliwym przepływie informacji między poszczególnymi organami, prowadzącymi postępowanie. W dniu 13 lutego 2020 r. do Sądu Rejonowego w Ł. wpłynął wniosek KPP w Ł. o ukaranie S. P. za czyn będący już przedmiotem prawnokarnego wartościowania przez tenże Sąd, który wyrokiem nakazowym z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt II W (…), uznał S. P. za winnego tego samego zdarzenia drogowego (k. 43 akt Sądu Rejonowego w Ł. o sygn. II K (…)). Wyrok ten uprawomocnił się 21 lutego 2020 r. 3 Nie ulega wątpliwości, że przywołany wyrok dotyczył tego samego zdarzenia, co wyrok zaskarżony niniejszą kasacją. Świadczą o tym m.in. to samo miejsce i czas, numery rejestracyjne pojazdów, wreszcie osoby uczestniczące w zdarzeniu jako sprawca i pokrzywdzony. Wystąpił tu zatem stan powagi rzeczy osądzonej, naruszony wydaniem zaskarżonego wyroku. Okoliczność taka stanowi ujemną przesłankę procesową, opisaną w art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., zaś w toku postępowania kasacyjnego należy potraktować ją jako bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w przepisie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok, zaś postępowanie w sprawie umorzył. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.