IV KO 102/26

IV KO 102/26 ZARZĄDZENIE Dnia 29 września 2026 r. SSN Eugeniusz Wildowicz zarządza: 1. nie stwierdzić podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 października 2025 r., sygn. akt II AKa 319/25, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV K 45/24; 2. odpis zarządzenia przesłać skazanemu z pouczeniem, że na zarządzenie nie przysługuje zażalenie; 3. zakreślić sprawę jako załatwioną w inny sposób. UZASADNIENIE Pismem z dnia 3 sierpnia 2026 r. D.S. skierował do Sądu Najwyższego wniosek o wznowienie z urzędu postępowania karnego w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 października 2025 r., sygn. akt II AKa 319/25, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV K 45/24, z uwagi na nieprawidłową obsadę Sądu pierwszej instancji, w którego składzie zasiadała sędzia Sądu Okręgowego X.Y., powołana na urząd w procedurze z udziałem wadliwie ukształtowanej IV KO 102/26 2 Krajowej Rady Sądownictwa, co skutkowało wystąpieniem bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Ze wstępnej kontroli i oceny pisma skazanego pod kątem wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 542 § 3 k.p.k. wynika, że brak jest w tej sprawie rzeczywistych podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Jak wskazano w uchwale trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7) dla stwierdzenia nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wymagane jest wykazanie, że niezależnie od wadliwego powołania, występują konkretne okoliczności dotyczące danego sędziego, które mogłyby wskazywać na brak jego niezależności od władzy wykonawczej, w świetle których dochodzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, brak jest przy tym podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. (chodzi tu o KRS I i II kadencji), nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (por. zwłaszcza uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22). Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w tożsamych warunkach. Nienależyta obsada sądu może wystąpić wyłącznie wówczas, jeżeli wadliwość procesu powołania sędziego sądu powszechnego lub wojskowego prowadzi w konkretnych okolicznościach do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności, co skarżący musi należycie wykazać albo co musi wynikać z informacji dostępnych w domenie publicznej. Tymczasem ani z wniosku skazanego, ani z powszechnie dostępnych w domenie publicznej informacji nie wynika, by sędzia X.Y. pozbawiona była przymiotów niezależności i bezstronności, a co za tym IV KO 102/26 3 idzie, by Sąd pierwszej instancji orzekający z jego udziałem cechował się nienależytą obsadą. Warto w tym miejscu zauważyć, że strona sygnalizująca potrzebę wznowienia postępowania karnego z urzędu z uwagi na nienależytą obsadę Sądu pierwszej instancji, nie kwestionowała składu tego sądu w apelacji wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu. Dopiero po zakończeniu postępowania przed sądami powszechnymi skazany uznał, że sygnalizacja nienależytej obsady Sądu I instancji może doprowadzić do oczekiwanego przez niego skutku w postaci pozbawienia prawomocności wydanych w jego sprawie orzeczeń i zainicjował niniejsze postępowanie. Takie instrumentalne potraktowanie instytucji sygnalizacji wznowienia postępowania karnego nie może okazać się skuteczne, co implikowało stwierdzenie braku podstaw do wznowienie postepowania z urzędu. Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzono podstaw do wszczęcia postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania karnego. [WB] [a.ł]