IV KO 142/56

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym dnia 14 lutego 1957 r. w sprawie Stanisława S., Tadeusza S., Bazylego N., Walentego M., Władysława P. i Jana P. oskarżonych z art. 225 § 1 i 259 k.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratora postanowił przekazaną postanowieniem tegoż sądu z dnia 31 października 1956 r. na podstawie art. 390 k.p.k. kwestię prawną:"Czy odpowiada warunkom formalnym z art. 367 k.p.k. rewizja od wyroku sądu wojewódzkiego, sporządzona i wniesiona przez prokuratora powiatowego, który popierał oskarżenie na rozprawie w sądzie wojewódzkim, jeżeli w aktach brak jest dowodu akceptacji tej rewizji przed jej wniesieniem przez prokuratora wojewódzkiego?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneTam, gdzie ustawa ważność czynności dokonanej przez prokuratora w postępowaniu karnym przed sądem uzależnia od określonej rangi, którą prokurator piastuje w ramach ustroju prokuratury, tam przepis ustawy wyraźnie o tym stanowi (art. 158 § 4 i art. 396 oraz rozdział III księgi IX k.p.k. - co do Prokuratora Generalnego PRL, rozdział VII księgi XI k.p.k. i art. 1 ust. 3 dekretu z dnia 16 listopada 1945 r. o postępowaniu doraźnym - co do prokuratora wojewódzkiego). Jeżeli rewizja podpisana jest przez osobę, będącą prokuratorem, a spełnia inne warunki ustawy, sąd powinien ją zawsze rozpoznać. Art. 367 k.p.k. nie wymaga, aby rewizja od wyroku sądu wojewódzkiego musiała być podpisana przez prokuratora wojewódzkiego lub - jeśli podpisał ją prokurator powiatowy - aby była zaopatrzona w akceptację prokuratora wojewódzkiego. Zagadnienie istnienia tej akceptacji pozostaje sprawą wewnętrzną prokuratury i nie ma wpływu na proceduralne znaczenie pisemnego aktu, mającego postać rewizji od wyroku sądu wojewódzkiego.