VI KO 17/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes Z. Opuszyński. Sędziowie: A. Kafarski (sprawozdawca), Z. Nyczaj. Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza K. oskarżonego z art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy można uznać, iż wyrok został zaskarżony w stosunku do oskarżonego, którego nazwisko zostało wymienione tylko w uzasadnieniu rewizji, nie figuruje zaś w konkluzji rewizji, jeżeli nadto przyjąć, że sytuacja tego oskarżonego jest identyczna do sytuacji pozostałych oskarżonych, co do których wyrok zaskarżono, a o wniesieniu rewizji został on powiadomiony w trybie art. 369 § 1 k.p.k. na równi z nimi oraz czy w wypadku takim dopuszczalne jest rozszerzenie konkluzji rewizji przez stronę skarżącą?" rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePolski proces karny zrywa z wszelką zbędną formalistyką, jednakże dla prawidłowej realizacji celów procesu wprowadza dla poszczególnych czynności procesowych stron szereg niezbędnych minimalnych warunków, od których zależy ważność danej czynności procesowej. I tak ze względu na zasadę skargowości kodeks stanowi, że wszczęcie postępowania (art. 2 § 1 k.p.k.) następuje na żądanie uprawnionego oskarżyciela wyrażone w przepisanej formie (w szczególności art. 247 k.p.k. - art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego). Również ze względu na zasadę skargowości wszczęcie postępowania rewizyjnego następuje na skutek złożenia rewizji odpowiadającej przewidzianym w ustawie warunkom. W szczególności rewizja, której nie składa sam oskarżony lub osoby wymienione w art. 362 k.p.k., powinna podać, na czym polega zarzucana obraza lub uchybienie, i wskazać te części wyroku, o których uchylenie lub zmianę strona wnosi (art. 373 § 1 k.p.k.). Jakkolwiek z ustawy nie wynika, aby oświadczenie oskarżyciela (bo o nie chodzi Sądowi Wojewódzkiemu) we wskazanych wyżej przedmiotach musiały się mieścić w wydzielonych częściach rewizji, to jednak oświadczenia te, jako skutkujące wszczęcie postępowania rewizyjnego, muszą być wyraźne i nie mogą pozostawiać pola na domysły i doszukiwanie się domniemanej woli oskarżyciela co do zaskarżenia wyroku w określonych częściach. Sąd również nie jest uprawniony do takiej wykładni rewizji, albowiem o zakresie zaskarżenia decyduje strona uprawniona do założenia rewizji; sąd rewizyjny może jedynie przy orzekaniu wyjść poza wskazane w niej granice w wypadkach wskazanych w ustawie (art. 377, 378, 385, 386 i 387 k.p.k.).Ze względu na powyższe, zawiadomienie oskarżonego o przyjęciu rewizji (art. 369 § 1 k.p.k.) nie ma znaczenia dla oceny kwestii, czy wyrok został zaskarżony także w stosunku do niego.Również nie jest trafny pogląd, że prokurator może na rozprawie rozszerzyć petitum rewizji, żądając uchylenia lub zmiany wyroku co do osób, w stosunku do których rewizja takiego wyraźnego żądania nie zawierała. Rozstrzygnięcie przeciwne doprowadziłoby bowiem do wprowadzenia nie znanej kodeksowi postępowania karnego rewizji składanej ustnie, a także do ominięcia trybu i terminu zakładania rewizji (art. 211, 367 i 373 k.p.k.).Z tych przeto względów Sąd Najwyższy uchwalił jak w sentencji.