IV KO 56/59

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Witolda S. oskarżonego z art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. z 1956 r. Nr 12, poz. 62), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k. uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Szczecinie kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy jednorazowe podanie nieletniemu napoju alkoholowego w ilości powodującej odurzenie alkoholowe stanowi rozpijanie w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. z 1956 r. Nr 12, poz. 62)"?Uzasadnienie faktyczneRozpijaniem drugiej osoby jest sprawienie, iż ona się rozpija, tj. - zasmakuje w pijaństwie trafi na drogę nałogowego picia (por. Słownik języka polskiego Karłowicza, Kryńskiego i Niedźwiedzkiego, 1912). Wedle art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. o zwalczaniu alkoholizm, rozpijania nieletniego dopuścić się można "dostarczając mu napojów alkoholowych lub ułatwiając mu ich spożywanie." Te słowa ustawy wskazują, że nawet jednorazowe uraczenie nieletniego napojem alkoholowym ze świadomością i - co najmniej - godzeniem się, że z uwagi m ilość i rodzaj tego napoju oraz cały zespół konkretnych okoliczności towarzyszących temu uraczeniu, nieletni zasmakuje w piciu alkoholu i może oddać się pijaństwu, wystarcza do przypisania sprawcy dostarczenia nieletniemu napoju alkoholowego przestępstwa rozpijania, o którym stanowi art. 11 wymienionej ustawy.Wobec treści wspomnianego przepisu rozpijaniem tym jest również wszelkie umyślne (art. 14 § 1 k.p.k.) ułatwianie nieletniemu spożywania napojów alkoholowych, do którego już on sam wykazuje skłonność.Kwestię zdolności rozpicia nieletniego przez jednorazowe działanie i kwestię umyślności tego działania rozstrzyga sąd stosownie do okoliczności faktycznych rozpoznawanego przypadku.Z tych względów Sąd Najwyższy uchwalił jak wyżej.