VI KO 56/59

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu wniosku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie, o rozstrzygnięcie kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy jednorazowe podanie nieletniemu napoju alkoholowego w ilości powodującej odurzenie alkoholowe stanowi rozpijanie w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. nr 12, poz. 68).uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneRozpijaniem drugiej osoby jest sprawianie, iż ona się rozpija, tj. - zasmakuje w pijaństwie, trafi na drogę nałogowego picia (por. "Słownik języka polskiego" Karłowicza, Kryńskiego i Niedźwiedzkiego, 1912 r.). Wedle art. 11 ustawy z 27 kwietnia 1956 r. o zwalczaniu alkoholizmu rozpijania nieletniego dopuścić się można "dostarczając mu napojów alkoholowych lub ułatwiając mu ich spożywanie". Te słowa ustawy wskazują, że nawet jednorazowe uraczenie nieletniego napojem alkoholowym ze świadomością i - co najmniej - godzeniem się, że z uwagi na ilość i rodzaj tego napoju oraz cały zespół konkretnych okoliczności towarzyszących temu uraczeniu, nieletni zasmakuje w piciu alkoholu i może oddać się pijaństwu, wystarcza do przypisania sprawcy dostarczenia nieletniemu napoju alkoholowego przestępstwa rozpijania, o którym stanowi art. 11 wymienionej ustawy.Wobec treści wspomnianego przepisu, rozpijaniem tym jest również wszelkie umyślne (art. 14 § 1 k.p.k.) ułatwianie nieletniemu spożywania napojów alkoholowych, do którego już on sam wykazuje skłonność.Kwestię zdolności rozpicia nieletniego przez jednorazowe działanie i kwestię umyślności tego działania rozstrzyga sąd stosownie do okoliczności faktycznych rozpoznawanego przypadku.