IV KO 62/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Kafarski (sprawozdawca). Sędziowie: K. Dobesz, J. Moczydłowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: C. Marysz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława S. o ułaskawienie, po rozpoznaniu wniosku Prokuratury Generalnej z dnia 21 czerwca 1968 r.,postanowił odmówić wydania opinii co do ułaskawienia Stanisława S.Uzasadnienie faktyczneSprawa Stanisława S. została rozpoznana wraz ze sprawą kilkunastu innych oskarżonych przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie.Oskarżony Stanisław S. wyroku Sądu Wojewódzkiego nie zaskarżył, natomiast inni oskarżeni w liczbie 15 wyrok ten zaskarżyli. Obecnie Stanisław S. ubiega się o darowanie w drodze łaski wymierzonej mu kary grzywny.Sąd Wojewódzki wydał pozytywną opinię co do darowania tej kary i akta sprawy wraz z opinią przekazał Prokuraturze Generalnej.Prokuratura Generalna zwróciła się do Sądu Najwyższego o wydanie opinii w kwestii ułaskawienia Stanisława S.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd rewizyjny wydaje opinię w kwestii ułaskawienia wtedy, kiedy rozpoznawał sprawę w drodze rewizji (art. 427 § 2 k.p.k.). Przez rozpoznanie sprawy w drodze rewizji, o czym mówi cytowany przepis, należy rozumieć rozpoznanie sprawy w tym trybie w stosunku do oskarżonego, który ubiega się o ułaskawienie, a nie rozpoznanie sprawy w stosunku do innych oskarżonych, którzy z ubiegającym się o ułaskawienie odpowiadali w jednym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji ze względu na łączność spraw.W związku z powyższym oraz wobec tego, że Sąd Najwyższy sprawy Stanisława S. nie rozpoznawał, należało postanowić jak w sentencji.Należy dodać, że Sąd Najwyższy mógłby być właściwy do wydania opinii w sprawie ułaskawienia Stanisława S., jeśliby po rozpoznaniu rewizji założonych przez współoskarżonych, działając na podstawie art. 386 k.p.k., uchylił lub zmienił wyrok Sądu Wojewódzkiego również w stosunku do Stanisława S.