IV KR 120/70

Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 12 lutego 1970 r. uznał oskarżonego winnym tego, że w dniu 16 sierpnia 1969 r. spowodował katastrofę w ruchu lądowym, przez to, że będąc w stanie nietrzeźwości znacznego stopnia, prowadził z nadmierną szybkością na niebezpiecznym zakręcie, lewą stroną jezdni samochód ciężarowy marki "Star" i - nie panując z powyższej przyczyny nad pojazdem - ściął pokonywany zakręt, powodując czołowe zderzenie z nadjeżdżającym samochodem osobowym marki "Syrena". W wyniku zderzenia czterej pasażerowie samochodu "Syrena" ponieśli śmierć, a samochód uległ całkowitemu zniszczeniu natomiast samochód marki "Star" znacznemu uszkodzeniu.Oceniając - w związku z art. 2 § 1 k.k. - czyn sprawcy w płaszczyźnie nowej ustawy karnej, Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że materiał dowodowy nie uzasadnia ustalenia, iż oskarżony z winy umyślnej, chociażby w postaci ewentualnej, sprowadził katastrofę w ruchu lądowym. Taka konstrukcja w sprawie o przestępstwa drogowe mogłaby w ogóle tylko wyjątkowo - przy zaistnieniu szczególnych okoliczności - znaleźć zastosowanie, np. w stosunku do ściganego kierowcy, który w celu uniknięcia odpowiedzialności zmierza do udaremnienia pościgu za wszelką cenę, nie wyłączając katastrofy lub w stosunku do sabotażysty, dywersanta względnie sprawcy o psychice odbiegającej od normy.Natomiast w odniesieniu do typowych przestępstw drogowych, których sprawcami są kierowcy dopuszczający się - często pod wpływem alkoholu - nawet poważnego naruszenia zasad bezpieczeństwa ruchu, nie można - przy braku szczególnego dowodu - uznać, że działaniem swym umyślnie sprowadzają katastrofę, której bezpośrednie skutki oni sami mogliby też ponieść. Tacy kierowcy katastrofę sprowadzają nieumyślnie (art. 136 § 2 k.k.), natomiast umyślnie sprowadzają jej bezpośrednie niebezpieczeństwo (art. 137 § 1 k.k.).Mając powyższe na względzie, a nadto fakt, że oskarżony w stanie nietrzeźwości dopuścił się naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym i że następstwem tego naruszenia była śmierć innych osób (art. 145 § 3 k.k.), Sąd Najwyższy - w oparciu o art. 10 k.k. - zakwalifikował czyn oskarżonego z art. 145 § 3 w zbiegu z art. 136 § 2 i art. 137 § 1 k.k. i karę wymierzył z pierwszego z tych przepisów, jako przewidującego karę najsurowszą.