IV KR 27/66

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Janusza Włodzimierza G. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. po rozpoznaniu założonej przez prokuratora i obrońcę oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 20 sierpnia 1965 r. na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, co do oskarżonego Janusza Włodzimierza G. (...)Janusz Włodzimierz G. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 20 sierpnia 1965 r. skazany został z mocy art. 286 § 1 k.k. na karę 4 lat i 6 miesięcy więzienia za to, że w okresie od kwietnia 1961 r. do września 1964 r. w G. jako kierownik działu transportu i magazynier miejscowego Powiatowego Związku Gminnych Spółdzielni Samopomoc Chłopska nie dopełnił obowiązku prawidłowego przyjęcia magazynu opon i dętek od Olgierda W., prawidłowego zabezpieczenia magazynu, bieżącego prowadzenia książek pojazdów mechanicznych i kartotek, a ponadto przekroczył zakres swoich obowiązków przez wydawanie towarów z magazynu za pośrednictwem osób trzecich, w wyniku czego spowodował brak opon i dętek na kwotę 399 947 zł 44 gr, działając na szkodę PZGS w G.Uzasadnienie faktyczneOd powyższego wyroku założyli rewizje prokurator i obrońca:I. Prokurator zarzuca temu wyrokowi błędną ocenę okoliczności faktycznych przez przyjęcie, że w ujawnionym w toku przewodu sądowego materiale dowodowym brak jest przesłanek świadczących o tym, że oskarżony G. dopuścił się przestępstwa przewidzianego w art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., a istnieją jedynie przesłanki świadczące o niedopełnieniu obowiązków służbowych w przedmiocie prawidłowego dokonania przychodu na stan magazynu i rozchodu opon i dętek i wypełnił tym samym tylko dyspozycję art. 286 § 1 k.k.Konkludując rewizja prokuratora wnosi o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uznanie oskarżonego G. za winnego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i wymierzenie mu stosownej kary przewidzianej w art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit. b) ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. z 1958 r. Nr 4, poz. 11).II. Obrońca oskarżonego zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisu art. 124 w związku z art. 320 k.p.k. przez to, że Sąd Wojewódzki przyjął za ostateczną sumę braków na podstawie wyliczenia biegłego, gdy w rzeczywistości ekspertyza tegoż nie wypowiada się, co do zarzutów oskarżonego, że w części dowodów rozchodowych oraz w dowodach przekazania opon zużytych na składnicę złomu figurują te same numery opon, co świadczyłoby o konieczności zredukowania wysokości wyliczonych strat, oraz rażącą niewspółmierność kary w stosunku do przypisanego czynu.Podnosząc powyższe zarzuty, rewizja oskarżonego wnosi o przyjęcie, że wysokość strat nie została bliżej ustalona, oraz o znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:I. Co do rewizji prokuratora.Uzasadnienie wniosku rewizji prokuratora jest niczym innym, jak polemiką z ustaleniami Sądu Wojewódzkiego, opartymi na swobodnej ocenie, zagwarantowanej przepisem art. 9 k.p.k.Rewizja prokuratora oceniając ten sam materiał dowodowy, próbuje ocenić go z własnego punktu widzenia i na tym opiera swój zarzut błędnej oceny okoliczności faktycznych. Zarzut błędnej oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może jednak sprowadzać się do samej negacji oceny tego materiału przez sąd, a więc do polemiki z poglądem sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku, lecz musi wykazać, jakich konkretnie uchybień w świetle kryteriów logicznego rozumowania w płaszczyźnie zdrowego rozsądku dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie całokształtu ujawnionego materiału dowodowego (art. 339 § 1 lit. a k.p.k. w związku z art. 371 pkt 3 k.p.k.).Samo przeciwstawienie odmiennego poglądu w rewizji nie poparte argumentem błędu logicznego w rozumowaniu sądu nie może stanowić podstawy zmiany wyroku, gdyż sprzeciwia się temu przepis art. 9 k.p.k., który ocenę materiału dowodowego pozostawia sądowi, a nie stronom procesowym.Gdy się do powyższego doda, że rewizja prokuratora z pominięciem materiału dowodowego sprawy zupełnie dowolnie twierdzi, iż dokonane przez Sąd Wojewódzki ustalenia prowadzą do wyciągnięcia jedynego a zarazem słusznego wniosku, że oskarżony G. do magazynu dostarczył tylko część zakupionego przez siebie ogumienia, a pozostałą jego ilość zbywał nieustalonym odbiorcom, przywłaszczając sobie z tego tytułu gotówkę, to w tym stanie rzeczy niepodobna było uznać rewizji tej za zasadną.II. Co do rewizji oskarżonego.Również nie jest zasadna rewizja oskarżonego.Wysokość strat wyliczona została przez biegłego Konstantego L. Biegły ten analizując dowody rozchodu oraz wyliczenia różnic inwentaryzacyjnych wskazał, iż na sumę ogólnego braku 399 947,44 zł składają się dwie pozycje:a) czysty niedobór w kwocie 167 771,90 zł, jako skutek zaniedbania przez oskarżonego G. dokonywania inwentaryzacji w obowiązujących terminach, oraz akceptowanie spisów budzących poważne zastrzeżenia natury formalnej i rzeczowej, ib) zaksiążkowane fikcyjne dowody na sumę 232 175,54 zł, którymi, jak to wykazał przewód sądowy, usiłował oskarżony ukryć dalszy ustalony niedobór.Przewód sądowy zatem nie dostarczył materiału do przypisania oskarżonemu G. - zgodnie z aktem oskarżenia - zagarnięcia wykazanych braków.W tym stanie rzeczy, wobec istniejącej poważnej wątpliwości w kierunku przyjęcia, iż oskarżony G. dopuścił się zagarnięcia mienia społecznego, słusznie uznał Sąd Wojewódzki, że oskarżony przez niedopełnienie obowiązku spowodował braki na ogólną kwotę 399 947,44 zł, którą następnie usiłował ukryć przy pomocy zakwestionowanych przez biegłego dowodów rozchodowych.Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do kwestionowania - jak to czyni rewizja oskarżonego - przypisanego przez Sąd Wojewódzki oskarżonemu G. braku w kwocie 399 947,44 zł.Kara wymierzona oskarżonemu, jakkolwiek surowa, z uwagi na wysokość spowodowanego braku towarowego i nagminność tego rodzaju przestępstw, nie może być uznana za surową w stopniu rażącym w rozumieniu art. 384 pkt 2 k.p.k.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.