IV KR 266/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Kafarski (sprawozdawca). Sędziowie: S. Kotowski, H. Kempisty.Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Kubicki.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Romana B., oskarżonego z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit. b) ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11), z powodu rewizji założonej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 1 sierpnia 1969 r., przyjmując, że czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstw określonych w art. 200 § 1 i 201 k.k., na podstawie art. 201, 36 § 2 i 3, 40 § 1 pkt 3 i 46 § 1 pkt 2 k.k.wymierzył oskarżonemu Romanowi B. następujące kary: karę pozbawienia wolności w wysokości 8 lat, karę grzywny w kwocie 20.000 złotych z zamianą w razie jej nieuiszczenia w terminie na 200 dni kary pozbawienia wolności, karę pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat i na karę konfiskaty mienia w całości; na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu Romanowi B. okres tymczasowego aresztowania od dnia 2 grudnia 1968 r.; zasądził od oskarżonego 6.000 zł opłaty sądowej za II instancję i obciążył go kosztami postępowania rewizyjnego.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 1 sierpnia 1969 r. oskarżony Roman B. został uznany za winnego, że w okresie od 7 września 1963 r. do 4 listopada 1968 r. w K., jako kierownik Referatu Gospodarczo-Finansowego miejscowej Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej, będąc odpowiedzialny za powierzone mu mienie społeczne, przywłaszczył sobie kwotę 236.222,93 zł, w tym 200.160 zł wpłaconych mu przez funkcjonariuszy MO za mandaty karne i 36.662,93 zł ze środków budżetowych, na szkodę wspomnianej Komendy. Za ten czyn, zakwalifikowany z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit. b) ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11), oskarżony Roman B. został skazany na 8 lat więzienia, 20.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 200 dni więzienia, na utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 3 lat oraz na karę przepadku majątku w całości.Wyrok ten zaskarżył oskarżony, zarzucając:1) błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę ustaleń wyroku, która doprowadziła do przypisania oskarżonemu zagarnięcia sumy 236.22,93 zł zamiast przestępstwa określonego w art. 286 § 1 d.k.k.,2) rażąco surowy wymiar kary (również grzywny) w stosunku do czynu przypisanego oskarżonemu.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, przypisanie oskarżonemu przestępstwa określonego w art. 286 § 1 d.k.k. i wymierzenie mu za nie odpowiedniej kary albo o zmianę zaskarżonego wyroku przez obniżenie kary pozbawienia wolności i kary grzywny.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:I. Podniesiony w rewizji zarzut błędnej oceny okoliczności faktycznych sprowadza się do twierdzenia, że w sprawie brak jest bezpośrednich dowodów zagarnięcia przypisanej oskarżonemu sumy, że oskarżony cieszył się jak najlepszą opinią, że prowadził skromny tryb życia i że Sąd pominął kwestię naruszenia plomb i zaginięcia kluczy od kasy.Twierdzenia rewizji co do naruszenia plomb na kluczach i zaginięcia kluczy opierają się na wyjaśnieniach oskarżonego, którym jednak Sąd Wojewódzki zasadnie nie dał wiary, gdyż oskarżony, jako funkcjonariusz Milicji, zdawał sobie dobrze sprawę z tego rodzaju faktów i ich znaczenia dla usunięcia odpowiedzialności karnej. Dlatego też nie można było przyjąć, że mógł on nie zameldować o tym swoim władzom przełożonym, jeśliby takie fakty rzeczywiście miały miejsce.W szczególności bowiem wymierzenie oskarżonemu kary ośmiu lat pozbawienia wolności nie stanowi kary rażąco niewspółmiernej, jeśli się weźmie pod uwagę - poza przytoczonymi wyczerpująco w zaskarżonym, wyroku motywami - okoliczność, że oskarżony wykorzystał zajmowane odpowiedzialne stanowisko w organach powołanych do zwalczania przestępczości przez wydanie polecenia funkcjonariuszom Milicji nierespektowania obowiązującego zarządzenia co do sposobu rozliczania się z pobranych mandatów karnych, że więc to jego działanie miało wpływ demoralizujący w stosunku do podwładnych.Wymierzona oskarżonemu grzywna nie wykazuje cech rażącej niewspółmierności ze względu na jego stosunki majątkowe oraz wysokość korzyści, jaką osiągnął z przestępstwa (art. 50 § 3 k.k.).