II K 787/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Piotra B. oskarżonego z art. 290 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 26 marca 1958 r. na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...)Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Katowicach wyrokiem z dnia 26 marca 1958 r. uniewinnił oskarżonego Piotra B. od zarzutu, że jako kierownik bazy transportowej Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Robót Drogowych przyjął od zatrudnionych tam kierowców Jerzego M. i Zygmunta G. 200 zł, od Jana M. i Jerzego W. 70 zł - za zaniechanie zgłoszenia władzom zwierzchnim faktów używania samochodów dla celów prywatnych.Uzasadnienie prawneOd tego wyroku założył rewizję prokurator, zarzucając błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, w szczególności przez niesłuszne odmówienie wiary zeznaniom świadków Jerzego M., Zygmunta G. i Jerzego W. oraz niesłuszne uznanie wyjaśnień oskarżonego za prawdziwe. Na rozprawie przed Sądem Najwyższym prokurator podniósł nadto, że Sąd I instancji z obrazą art. 320 k.p.k. nie rozważył, iż oskarżony nikomu z przełożonych nie wspomniał o pobraniu od Jana M. kwoty 300 zł i kwoty tej przed swym urlopem nie odprowadził do kasy przedsiębiorstwa, aczkolwiek miał na to dość czasu.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w innym składzie sędziów.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja Prokuratora nie jest słuszna.Zarzut rewizyjny błędnej oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku może być tylko wtedy słuszny, gdy sąd wyrok swój oparł na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wysnuł wnioski niezgodne z prawidłami logicznego rozumowania. W zaskarżonym wyroku żaden z tych wypadków nie zachodzi. Sąd Wojewódzki prawidłowo uzasadnił, dlaczego oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego, popartych zeznaniami świadków M. i B., co do których wiarygodności nie miał żadnych wątpliwości, a nie dał wiary odmiennym zeznaniom Jerzego M., Zygmunta G. i Jerzego W., którzy w sprawie występowali wprawdzie formalnie jako świadkowie, aczkolwiek wydaje się niezrozumiałe, dlaczego nie zostali oni pociągnięci do odpowiedzialności karnej, skoro z ich własnych zeznań wynika, że popełnili przestępstwo z art. 286 § 2 k.k. (bezprawne użycie samochodów bazy transportowej do prywatnych celów zarobkowych) względnie z art. 1 § 3 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68, względnie z art. 2 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 69) przez zagarnięcie benzyny stanowiącej mienie społeczne. W tych warunkach kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności dowodów jest nie przekonywającą polemiką z przekonaniem sądu, opartym na swobodnej ocenie dowodów, stojącej pod ochroną art. 9 k.p.k.Zaznaczyć należy również, że wbrew wywodom rewizji oskarżony zgłosił dyrektorowi M., że ma do wpłacenia jakieś pieniądze (chodziło o pieniądze zainkasowane od Jana M.), lecz w międzyczasie wyjechał do sanatorium, po powrocie swym zaś pieniądze te M. wręczył.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.