IV KR 412/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr T. Majewski (sprawozdawca). Sędziowie: I. Kazimierczak, J. Pustelnik.Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Śliwiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Tadeusza B. i Zdzisława Z., oskarżonych z art. 210 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez obrońców od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 20 września 1973 r.:1) zmienił zaskarżony wyrok co do oskarżonego Tadeusza B. w ten sposób, że przyjmując, iż współdziałał on w popełnieniu rozboju bez świadomości, że Zdzisław Z. groził pokrzywdzonemu użyciem noża, za przypisane z tą zmianą przestępstwo skazał oskarżonego Tadeusza B. na podstawie art. 210 § 1 k.k. - obok wymierzonej mu grzywny i kar dodatkowych - na karę 5 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem okresu tymczasowego aresztowania od dnia 26 czerwca 1973 r.;2) utrzymał w mocy tenże wyrok w stosunku do oskarżonego Zdzisława Z. (...).Uzasadnienie faktyczneI. Co do rewizji oskarżonego Tadeusza B.Rewizja bezzasadnie kwestionuje wszelką winę oskarżonego Tadeusza B.Wbrew twierdzeniu rewizji, Sąd Wojewódzki ustalił zgodnie z wynikami przewodu sądowego, że oskarżeni Tadeusz B. i Zdzisław Z. wspólnie dokonali napadu na Stanisława T., przy czym obaj bili go i kopali, kiedy mówił im, iż nie ma więcej pieniędzy ponad kwotę 70 zł, którą wręczył oskarżonemu Zdzisławowi Z.Podstawę tego ustalenia stanowiły zeznania pokrzywdzonego Stanisława T. i świadka Bogusława K.Brak natomiast podstaw do ustalenia, że oskarżony Tadeusz B. orientował się, iż oskarżony Zdzisław Z. groził nożem pokrzywdzonemu. Pod tym względem zarzuty rewizji są zasadne.W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jakiegokolwiek śladu rozważenia tej kwestii, mającej przecież decydujące znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego Tadeusza B.Wprawdzie art. 210 § 2 k.k. ma zastosowanie do sprawcy działającego wspólnie z osobą, która posługuje się bronią palną lub innym niebezpiecznym narzędziem, ale okoliczność ta należy do istoty przestępstwa rozboju w jego postaci kwalifikowanej, musi więc być objęta winą umyślną sprawcy.Skoro nie zostało stwierdzone, że oskarżony Tadeusz B. widział nóż w rękach oskarżonego Zdzisława Z., to należy zająć stanowisko, iż w stosunku do oskarżonego Tadeusza B. powinien być zastosowany przepis art. 210 § 1 k.k.Wobec tego Sąd Najwyższy dokonał stosownej zmiany zaskarżonego wyroku i złagodził wymiar kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonego Tadeusza B. w sposób uwzględniający łagodniejsze zagrożenie w myśl art. 210 § 1 k.k.II. Co do rewizji oskarżonego Zdzisława Z.Zarzuty rewizji nie są zasadne.Sąd Wojewódzki nie popełnił błędu, opierając ustalenia dotyczące przebiegu napadu dokonanego na Stanisława T. na podstawie zeznań pokrzywdzonego i zeznań świadka Bogusława K.Ocena zebranego materiału dowodowego nie wykazuje błędu i nie ma wątpliwości ani co do tego, że oskarżony Zdzisław Z. zabrał pokrzywdzonemu pieniądze w wysokości 70 zł, ani co do tego, że własnoręcznie zdjął mu z ręki zegarek. Całkowicie pewne jest także i to, że najpierw groził nożem pokrzywdzonemu, a następnie bił go i kopał.Kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu Zdzisławowi Z. zgodna jest z dokonanymi ustaleniami, a wymierzona kara pozbawienia wolności nie może być uznana za rażąco surową, gdy zważy się wysoki stopień szkodliwości społecznej tego rodzaju przestępstwa, względy ogólnoprewencyjne oraz wzgląd na naganne zachowanie się oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa polegające na nadużywaniu alkoholu.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.