IV KR 7/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Szczepański. Sędziowie: S. Pawela (sprawozdawca), S. Sokół.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kępiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 1985 r. sprawy Jacka K., oskarżonego z art. 168 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 7 listopada 1984 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneOskarżony Jacek K. został oskarżony o popełnienie przestępstwa określonego w art. 168 § 2 k.k. w ten sposób, że w dniu 6 sierpnia 1984 r. w K., przemocą polegającą na biciu rękami po twarzy oraz grożąc użyciem noża, doprowadził Elżbietę N. do poddania się czynowi nierządnemu, polegającemu na odbyciu z wymienioną stosunku płciowego cechującego się szczególnym okrucieństwem (...).Sąd Wojewódzki w B. uznał oskarżonego za winnego popełnienie zarzucanego mu czynu, z tą zmianą, że nie przyjął działania ze szczególnym okrucieństwem, i za ten czyn na podstawie art.168 § 1 k.k. skazał go na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzekł także wobec oskarżonego pozbawienie praw publicznych.Od tego wyroku rewizję wniósł oskarżony (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja oskarżonego nie jest zasadna.Zarzuty natury procesowej nie znajdują oparcia w materiale dowodowym sprawy. Jeżeli chodzi o podniesione w rewizji wątpliwości co do tego, czy wniosek pokrzywdzonej o ściganie jest wyrazem jej woli - należy wskazać na następujące fakty. Według nie budzących wątpliwości ustaleń Sądu Wojewódzkiego - pokrzywdzona bezpośrednio po dokonaniu na jej osobie przestępstwa nie mówiła o tym, co nastąpiło, ani swojej znajomej, która udzieliła jej pierwszej pomocy, ani ojcu i bratu, którzy zabrali ją do domu. Nieco później zdarzenie to opisała bratu, gdy wspólnie wrócili do miejscowości K. w celu poszukiwania zagubionych przez pokrzywdzoną kluczy.Niewątpliwy jest także fakt, że to brat pokrzywdzonej zdecydował, aby zawiadomić organy MO o dokonanym na osobie jesgo siostry przestępstwie. W aktach sprawy znajduje się jednak pisemny wniosek pokrzywdzonej o ściganie oskarżonego. Treść i forma tego wniosku nie pozwalają w żadnym stopniu na kwestionowanie dobrowolności takiej decyzji przez Elżbietę M. Także całość jej późniejszego zachowania, począwszy od ustnego zawiadomienia o przestępstwie, aż do wystąpienia na rozprawie w charakterze oskarżycielki posiłkowej, świadczy niedwuznacznie, że wniosek o ściganie jest wyrazem woli pokrzywdzonej (...).(...) Chybione są również zarzuty co do kary wymierzonej oskarżonemu. Sąd Wojewódzki trafnie przyjął i obszernie umotywował stwierdzenie, że czyn oskarżonego miał niewątpliwie cechy okrucieństwa, ale brak znamion szczególnego okrucieństwa w tym znaczeniu, jak to określają wytyczne Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 1972 r. w sprawach o przestępstwa zgwałcenia (OSNKW 1973, z. 2-3, poz. 18). Jeżeli się uwzględni omówiony sposób popełnienia przestępstwa, a także poprzednią karalność oskarżonego za czyn tego samego rodzaju (oskarżony został warunkowo zwolniony z odbycia 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn określony w art. 168 § 1 k.k.), stan nietrzeźwości sprawcy w chwili popełnienia przestępstwa oraz wysoki stopień społecznego niebezpieczeństwa tego rodzaju czynów wynikających z ich częstego występowania - to wymierzenie sprawcy kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie może prowadzić do wniosku, że jest to kara rażąco surowa. Wymierzając ją, Sąd Wojewódzki uwzględnił wszystkie występujące w sprawie okoliczności łagodzące.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).