III KR 54/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Żylewicz. Sędziowie: I. Kazimierczak, T. Majewski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Markowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 1971 r. sprawy Jana O., oskarżonego z art. 138 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę z urzędu od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 1971 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 16 stycznia 1971 r. Sąd Wojewódzki w Gdańsku skazał oskarżonego Jana O. na karę 6 lat pozbawienia wolności z pozbawieniem praw publicznych na okres lat 4 za przestępstwo z art. 138 § 1 k.k. popełnione w ten sposób, że dnia 12 lipca 1970 r. w B., w celu sprowadzenia pożaru przy użyciu zapałek podpalił słomę w stodole należącej do Marii S., powodując spalenie się stodoły wraz z maszynami i urządzeniami, przez co wyrządził szkodę wartości 311.227 zł.Od tego wyroku wniósł rewizję obrońca z urzędu oskarżonego Jana O., zarzucając: a) rażącą niewspółmierność wymierzonej kary pozbawienia wolności, jak również niesłuszne wymierzenie kary dodatkowej (pozbawienia praw publicznych), będące następstwem przyjęcia, że oskarżony działał z niskich pobudek, oraz zaliczenia postępku oskarżonego do nagminnych, a ponadto niedostatecznego uwzględnienia okazanej przez oskarżonego skruchy,b) obrazę art. 550 § 1 k.p.k. przez niezasądzenie opłaty za obronę z urzędu na rzecz Zespołu Adwokackiegoi wnosząc:a) o wymierzenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności bez orzekania kary dodatkowej pozbawienia praw publicznych,b) zasądzenie odpowiedniej opłaty za obronę z urzędu na rzecz Zespołu Adwokackiego.Rewizja nie jest zasadna.Przestępstwo z art. 138 § 1 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. Wymierzenie więc oskarżonemu Janowi O. kary nie przekraczającej średniego wymiaru w stosunku do ustawowego zagrożenia nie może uzasadniać tezy o jej rażącej niewspółmierności, zwłaszcza że dotychczasowy naganny styl życia oskarżonego, który wielokrotnie zmieniał pracę i przepijał zarobione pieniądze, wskazuje na potrzebę poddania go odpowiednio długiemu procesowi reedukacyjnemu.Nie jest również zasadne kwestionowanie stanowiska Sądu Wojewódzkiego, że oskarżony Jan O. działał z niskich pobudek. Z własnych bowiem wyjaśnień oskarżonego wynika, że kierował się on nienawiścią do rodziny S., spotęgowaną stanem opilstwa.Odrzucając zatem bezzasadne zarzuty rewizji, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Brak również podstaw do uwzględnienia wniosku rewizji o zasądzenie opłaty za obronę z urzędu przeprowadzoną przed Sądem I instancji.Granicę uprawnień sądu odwoławczego określają przepisy ogólne zawarte w rozdziale 39 k.p.k., a przede wszystkim art. 383 § 1 k.p.k. Środek odwoławczy wniesiony na korzyść oskarżonego nie może zatem doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku przez wprowadzenie do niego nowych elementów, niekorzystnych dla oskarżonego.Przeoczenie Sądu I instancji, który nie zasądził od oskarżonego przewidzianej w art. 550 § 1 k.p.k opłaty na rzecz zespołu adwokackiego, może być natomiast naprawione przez wydanie stosownego postanowienia w trybie przewidzianym w art. 368 § 1 i 2 k.p.k.