IV KZ 123/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Kotowski (sprawozdawca). Sędziowie: L. Chmielewski, H. Kempisty.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana G., skazanego z art. 203 k.k., po rozpoznaniu zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 4 października 1969 r. po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Prokuratury Generalnejpostanowił zażalenie pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 9 sierpnia 1969 r. Sąd Wojewódzki w Krakowie zastosował ustawę z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii do odbywającego karę ośmiu lat więzienia z wyroku Sądu Powiatowego w Zabrzu z dnia 6 marca 1967 r. Jana G. Na postanowienie to złożył zażalenie prokurator. Sąd Wojewódzki w Krakowie, po rozpoznaniu tego zażalenia na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 października 1969 r., uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 9 sierpnia 1969 r.Na postanowienie z dnia 4 października 1969 r. Jan G. złożył zażalenie do Sądu Najwyższego z wnioskiem o jego uchylenie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Postanowienie z dnia 9 sierpnia 1969 r. zostało wydane przez Sąd Wojewódzki jako sąd pierwszej instancji na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151). Przepis ten reguluje - jako przepis specjalny - dwa zagadnienia, a mianowicie: 1) właściwość sądu wojewódzkiego i 2) skład sądu wojewódzkiego. Według tego przepisu sądem właściwym do stosowania amnestii z 1969 r. w stosunku do osób odbywających karę pozbawienia wolności, jeżeli nie zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej, jest w pierwszej instancji sąd wojewódzki, w okręgu którego skazany odbywa karę. W ten sposób określona została przez cytowaną ustawę właściwość sądu wojewódzkiego. Poza tym przepis ten określił, że sąd wojewódzki orzeka w kwestii zastosowania amnestii na posiedzeniu jednoosobowo, tj. w składzie jednego sędziego. W ten sposób określony został, odmiennie niż to czyni przepis art. 18 § 3 k.p.k., skład sądu wojewódzkiego orzekającego na posiedzeniu niejawnym.Odmiennie też od uregulowania zawartego w przepisie art. 19 § 1 k.p.k. unormowany został w cytowanej ustawie amnestyjnej problem rozpoznawania zażalenia na postanowienie wydawane na podstawie art. 12 ust. 2 w pierwszej instancji przez sąd wojewódzki. Sądem odwoławczym rozpoznającym zażalenia na te postanowienia, wydane w pierwszej instancji przez sąd wojewódzki w składzie jednoosobowym, jest zgodne z przepisem art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy o amnestii sąd wojewódzki w składzie trzech sędziów.Analogicznie uregulowane były sprawy właściwości sądu wojewódzkiego i jego składu w dekrecie z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174) w jego art. 11 ust. 2 i art. 12 ust. 2 oraz w ustawie z dnia 29 maja 1957 r. o warunkowym zwolnieniu osób odbywających karę pozbawienia wolności (jednolity tekst: Dz. U. z 1961 r. Nr 58, poz. 321) w jej art. 8 § 1 i § 5.Zauważyć też należy, że przepisy art. 24 i 25 nowego kodeksu karnego wykonawczego analogicznie regulują tryb i rozpoznawanie zażaleń w postępowaniu wykonawczym.Uogólniając, stwierdzić należy, że w wypadkach, w których na podstawie przepisu szczególnego zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji rozpoznaje ten sam sąd, ale w innym składzie, orzeka on jako instancja odwoławcza i na warunkach określonych dla zwykłego postępowania odwoławczego. Od wydanego przez ten sąd orzeczenia, jako od orzeczenia instancji odwoławczej, nie przysługuje już dalszy środek odwoławczy.Ponieważ postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 4 października 1969 r. jest orzeczeniem instancji odwoławczej, przeto nie przysługuje od niego dalszy środek odwoławczy i dlatego Sąd Najwyższy ustanowił zażalenie Jana G. pozostawić bez rozpoznania.