KZ 141/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes K. Bzowski. Sędziowie: J. Potępa (sprawozdawca), M. Szerer. Prokurator: J. Markowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wojciecha Ch. osk. z art. 236 § 1 k.k., po rozpoznaniu zażalenia oskarżonego na zawarte w wyroku Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 4 grudnia 1952 r. orzeczenie odmawiające zastosowania do oskarżonego ulg amnestyjnych przewidzianych w ustawie o amnestii z dn. 22.XI.1952 r. (Dz. U. Nr 46, poz. 309) postanowił zażalenie pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneOrzeczenie o amnestii zamieszczone w wyroku jest jego częścią składową i jako takie może być zaskarżone tylko rewizją, a nie zażaleniem.W sprawie niniejszej Sąd Wojewódzki powziął wspomniane orzeczenie jako sąd rewizyjny w wyroku, którym rozpoznał rewizję oskarżonego od skazującego wyroku Sądu Powiatowego. Skoro od wyroku sądu rewizyjnego nie ma środka odwoławczego, zażalenie oskarżonego będące w swej istocie rewizją, jako niedopuszczalne, pozostawiono bez rozpoznania (art. 360 i 376 k.p.k.).Przepis art. 17 pkt 1 ustawy o amnestii z dn. 22.XI.1952 r. (Dz. U. Nr 46, poz. 309) dopuszczający zażalenie w przedmiocie stosowania ustawy amnestyjnej nie ma tutaj zastosowania, przepis ten bowiem przewiduje zażalenie do jednej bezpośrednio wyższej instancji na postanowienia i zarządzenia w przedmiocie stosowania przepisów o amnestii, a nie na orzeczenia w tym przedmiocie zamieszczone w wyrokach.