IV KZ 16/19

PostanowienieIzba Karna2019-06-25

Skład orzekający: Zbigniew Puszkarski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, sporządzonego przez skazanego osobiście, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, jest zgodne z prawem?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie, stwierdzając, że wniosek o wznowienie postępowania, gdy nie pochodzi od prokuratora, musi być sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego. Brak takiego wymogu formalnego skutkuje odmową przyjęcia wniosku do rozpoznania, co nie wyklucza złożenia go w przyszłości po spełnieniu ustawowych wymogów. Samo przekonanie skazanego o błędności wyroku nie jest wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania.
Stan faktyczny
Skazany R. K. złożył wniosek o wznowienie postępowania. Po wyznaczeniu obrońcy z urzędu, który stwierdził brak podstaw do sporządzenia wniosku, skazany został wezwany do usunięcia braku formalnego poprzez sporządzenie wniosku przez profesjonalnego pełnomocnika. Wobec niewykonania wezwania, wniosek został odrzucony. Skazany złożył zażalenie, kwestionując prawidłowość postępowania.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt IV KZ 16/19 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie R. K. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 czerwca 2019 r. zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II AKo […], o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Skazany R. K. złożył sporządzony przez siebie wniosek o wznowienie postępowania i wyznaczenie obrońcy z urzędu. Zarządzeniem z dnia 18 października 2018 r. wyznaczono wnioskodawcy obrońcę z urzędu w celu ewentualnego sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania. Obrońca złożył opinię prawną, w której stwierdził brak podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie R. K., zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 2 czerwca 2006 r., sygn. akt II Ka […], jak też zasygnalizowania potrzeby wznowienia postępowania z urzędu. W zaistniałej sytuacji zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2018 r. na podstawie art. 545 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 1 i 2 k.p.k. wezwano wnioskodawcę do „usunięcia w terminie 7 dni (…) braku formalnego przez sporządzenie i podpisanie wniosku o wznowienie postępowania przez ustanowionego z wyboru adwokata albo radcę prawnego pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku”. Wobec nieuzupełnienia przez 2 wnioskodawcę braku w terminie, zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt AKo […], sędzia Sądu Apelacyjnego w […] na podstawie 545 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. odmówiła przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Zarządzenie to zaskarżone zostało przez R. K.. W zażaleniu wnioskodawca zakwestionował prawidłowość przeprowadzonego w jego sprawie postępowania karnego, wskazując zarazem, że „oddalenie mojego wniosku jest niczym innym jak obroną organów prawa i wymiaru sprawiedliwości – broniąc te osoby które doprowadziły aby ja został skazany za co – nie poczyniłem tych czynów”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniesione zażalenie jest oczywiście bezzasadne i nie zawiera żadnych argumentów wskazujących, że zaskarżone zarządzenie jest niezgodne z prawem. Świadczy natomiast o niewiedzy skarżącego, jakie przesłanki muszą zaistnieć, by mogło dojść do wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem, jak też reguł procedowania w tej materii. Chociaż zainteresowanemu przesłano opinię obrońcy, tłumaczącą, dlaczego stwierdził on brak podstaw do wznowienia postępowania, należy podkreślić, że samo przeświadczenie skazanego o błędności wyroku, wsparte własną wersją zdarzeń będących przedmiotem osądu, nie uzasadnia wznowienia postępowania. Skazany powinien też wiedzieć, że zaskarżone zarządzenie nie jest równoznaczne z oddaleniem jego wniosku; stwierdza jedynie, że z przyczyny formalnej nie może on zostać przyjęty do rozpoznania. Przyczyną tą jest niespełnienie wymaganego przez ustawę warunku, aby wniosek o wznowienie postępowania, gdy nie pochodzi od prokuratora, był sporządzony przez zajmujący się obsługą prawną podmiot fachowy – adwokata albo radcę prawnego występującego w charakterze obrońcy, względnie pełnomocnika (art. 545 § 2 k.p.k.). Podyktowane jest to dążeniem, by przedmiotem uwagi sądów były wnioski opracowane przez osoby posiadające odpowiednią wiedzę prawniczą, rozumiejące istotę postępowania wznowieniowego i przesłanki niezbędne do jego zainicjowania. Jak wspomniano, w niniejszej sprawie zapewniono skazanemu możliwość skorzystania z pomocy prawnej obrońcy, zaś fakt, że nie znalazł on podstaw do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania nie świadczy, że pomoc tę świadczył nierzetelnie. Jeżeli natomiast skazany, mimo przekazanego mu 3 wezwania i pouczenia o skutkach jego niewykonania w terminie, nie usunął braku formalnego złożonego przez siebie wniosku o wznowienie postępowania, jedyną możliwą – w świetle powołanych w zarządzeniu przepisów – decyzją była odmowa przyjęcia wniosku. Nie wyklucza ona złożenia w przyszłości przez skazanego spełniającego ustawowe wymogi wniosku o wznowienie postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 286 § 1 KKart. 545 § 2 KPKart. 120 § 1art. 530 § 2 KPK§ 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 19.07.2026. · PDF źródłowy