IV KZ 23/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Szczepański (sprawozdawca). Sędziowie: L. Chmielewski, S. Kotowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Graff.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Augustyna P. o odszkodowanie za bezzasadne aresztowanie, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika wnioskodawcy na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 15 lutego 1969 r. i po wysłuchaniu wniosku prokuratora,postanowił na podstawie art. 11 i 13 § 1 k.p.k.1) stwierdzić nieważność postanowień Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 18 września 1958 r. i z dnia 15 lutego 1969 r. wydanych w sprawie Kow 242/57;2) akta sprawy przekazać właściwemu sądowi wojskowemu za pośrednictwem Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie.Uzasadnienie faktyczneW piśmie, które wpłynęło do Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie w dniu 3 kwietnia 1957 r., Augustyn P. domagał się odszkodowania za bezzasadne aresztowanie go w czasie od 20 lipca do 31 grudnia 1950 r. w związku z zarzutem uprawiania szpiegostwa (art. 7 m.k.k.).Postanowieniem z dnia 19 września 1958 r. Sąd Wojewódzki w Olsztynie zawiesił postępowanie, a postanowieniem z dnia 15 lutego 1969 r. postępowanie w sprawie umorzył na podstawie przepisu art. 3 lit. c) k.p.k. w związku z art. 182 § 1 k.p.c. Na to postanowienie złożył zażalenie pełnomocnik wnioskodawcy, wnosząc w konkluzji "o jego uchylenie".Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Nie wdając się w ocenę zasadności wyżej wymienionych postanowień, stwierdzić należy, iż zapadły one z obrazą art. 1 k.p.k.Z akt sprawy PR II 123/50, nadesłanej na powtórne żądanie Sądu Najwyższego, wynika, że w 1950 r. prowadzono postępowanie przygotowawcze przeciwko Augustynowi P. o przestępstwo z art. 7 m.k.k. (szpiegostwo), a więc o przestępstwo należące tak w 1950 r., jak i obecnie do właściwości sądów wojskowych [por. art. 17 § 1 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 20 marca 1958 r. (Dz. U. z 1958 r. Nr 18, poz. 76) w związku z art. 1 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 1955 r. o przekazaniu sądom powszechnym dotychczasowej właściwości sądów wojskowych w sprawach karnych osób cywilnych, funkcjonariuszów organów bezpieczeństwa publicznego, Milicji Obywatelskiej i służby więziennej (Dz. U. Nr 15, poz. 83)].W tym stanie rzeczy także do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za bezzasadne aresztowanie w toku postępowania przygotowawczego o przestępstwo podlegające właściwości sądów wojskowych właściwy jest sąd wojskowy i dlatego oba postanowienia Sądu Wojewódzkiego, jako wydane w stosunku do osoby nie podlegającej w danej sprawie orzecznictwu sądów powszechnych, należało uznać za nieważne (art. 11 i 13 § 1 k.p.k.) i przekazać sprawę sądowi wojskowemu, jako niewłaściwemu do jej rozpoznania w myśl art. 3031 k.w.p.k.