IV KZ 26/20

Sygn. akt IV KZ 26/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 lipca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie P. Z. skazanego za czyn z art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 lipca 2020r. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Sądu Okręgowego w R. z dnia 27 lutego 2020r., sygn. akt III WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437§1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Skarżąca w swym zażaleniu wskazała, że kasację nadała w innej dacie niż ustalił to Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu, gdyż mylnie przyjęto datę dosłania dodatkowego egzemplarza kasacji jako datę jej pierwotnego nadania. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W sprawie poza sporem jest, że skazany otrzymał odpis wyroku Sądu Okręgowego wraz z uzasadnieniem w dniu 22 października 2019r. (k. 8 akt WKK (…)). W tej sytuacji stwierdzić należy, że 30 – dniowy termin do wniesienia kasacji upływał w dniu 21 listopada 2019r. I ta okoliczność jest w sprawie bezsporna. W aktach WKK na k. 7 znajduje się koperta dołączona do egzemplarza kasacji, z której wynika, że skarga ta została nadana w Urzędzie Pocztowym Nr (…) w D. w dniu 22 listopada 2019r. 2 W tych samych aktach zalega jeszcze jeden egzemplarz kasacji (nie wszyty do akt WKK i obecnie przeniesiony do akt Sądu Najwyższego) oznaczony jako „dosłany jako dodatkowy egz.” z datą prezentaty – 29 listopada 2019r. Obrona w swym zażaleniu nawiązuje do tej właśnie przesyłki. Pomimo tego, że stempel pocztowy na kopercie nie jest wyraźny, a przesyłka nie została nadana jako list polecony, co uniemożliwiało ustalenie daty jej nadania w systemie elektronicznym śledzenia przesyłek, to przy wykonaniu powiększenia zdjęcia datownika, odczytać można, że i ten egzemplarz kasacji został nadany w dniu 22 listopada 2019r., choć tym razem, najprawdopodobniej, w Urzędzie Pocztowym w R.. Brak zatem danych ku temu, aby uznać argumentację przedstawioną w zażaleniu za zasadną. W tym stanie rzeczy, nie budzi wątpliwości trafność zaskarżonego zarządzenia, które jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.