Rw 125/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: płk C. Bakalarski, płk W. Sieracki (sprawozdawca). Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 1976 r. na rozprawie sprawy Sławomira M., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 306 pkt 1 k.k. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 27 lutego 1976 r. nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, przy czym przyjął, że oskarżony działał nie w celu zupełnego, lecz jedynie częściowego uchylenia się od pełnienia służby wojskowej. Uzasadnienie faktyczneSkarżący wnosił w swej rewizji o zmianę zaskarżonego wyroku przez ustalenie, że oskarżony dopuścił się uszkodzenia swojego ciała w celu częściowego, a nie zupełnego uchylenia się od służby wojskowej, i złagodzenie wymierzonej przez sąd pierwszej instancji kary pozbawienia wolności. Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy, wnoszącego o uwzględnienie wniesionej przezeń rewizji, i po wysłuchaniu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie jest pozbawione słuszności zawarte w rewizji twierdzenie, że w świetle wyników przewodu sądowego brak podstaw do jednoznacznego ustalenia, że celem opisanego w zaskarżonym wyroku działania oskarżonego Sławomira M. było zupełne uchylenie się od pełnienia służby wojskowej. (...) W sprawie bowiem istnieją nie dające się usunąć wątpliwości w kwestii, czy oskarżony działał w celu zupełnego, czy też tylko częściowego uchylenia się od pełnienia służby wojskowej, co w myśl procesowej zasady in dubio pro reo uzasadnia konieczność ustalenia, że opisany w zaskarżonym wyroku czyn dokonany został przez oskarżonego w celu częściowego uchylenia się przezeń od służby wojskowej. Na tle wywodów rewizji należy wyrazić pogląd, że czyn sprawcy działającego tylko w celu częściowego uchylenia się od służby wojskowej wykazuje - ogólnie rzecz ujmując - mniejszy stopień społecznego niebezpieczeństwa niż czyn sprawcy działającego w celu zupełnego uchylenia się sprawcy od pełnienia służby wojskowej, i w związku z tym wymiar kary za przestępstwo określone w przepisie art. 306 k.k. powinien być zróżnicowany w zależności od ustalenia określonego w tym przepisie celu, jakim kierował się sprawca. Zważywszy jednak, że oskarżony Sławomir M. namawiał kolejno dwóch żołnierzy do złamania mu kości ręki, a następnie (wobec odmowy z ich strony) nakłonił do dokonania tego czynu Andrzeja S., a zatem że oskarżony dopuścił się omawianego czynu w sposób ostentacyjny, a jednocześnie spowodował to, że jego kolega (towarzysz broni) stał się sprawcą przestępstwa, należało uznać, iż ustalenie, że oskarżony działał jedynie w celu częściowego uchylenia się od pełnienia służby wojskowej, nie może stanowić podstawy do złagodzenia wymierzonej przez sąd pierwszej instancji kary pozbawienia wolności, gdyż w świetle przytoczonych okoliczności kara ta, znacznie niższa od tzw. średniego ustawowego zagrożenia, nie jest rażąco surowa (...).