Rw 1299/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Krasuski. Sędziowie: płk A. Kruszka (sprawozdawca), płk C. Lipski. Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk M. Nowak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na rozprawie sprawy Edwarda K., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo z art. 208 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, 4.000 zł grzywny i 2 lata pozbawienia praw publicznych, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach z dnia 13 października 1970 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że złagodził orzeczoną karę do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny z uchyleniem kary dodatkowej.Uzasadnienie faktyczneEdward K. skazany został za to, że dnia 23 sierpnia 1970 r., działając wspólnie z Bogumiłem G., dokonał włamania do magazynu mundurowego kompanii instalacji elektrycznej jednostki wojskowej w N., z którego zabrał w celu przywłaszczenia dwa płaszcze, ubranie i spodnie, łącznej wartości 4.720 zł, na szkodę tejże jednostki.Obrońca wnosił w rewizji o zmianę kwalifikacji prawnej czynu przy przyjęciu, że oskarżony udzielił Bogumiłowi G. jedynie pomocy do zagarnięcia mienia oraz o złagodzenie kary.Rewizja obrońcy jest zasadna jedynie w części dotyczącej wymiaru kary (...).W szczególności Sąd nie dał - w odpowiednio niższym wymiarze kary - wyrazu temu, że oskarżony ten uległ inicjatywie przestępczej Bogumiła G., który nie tylko najpierw sam powziął zamiar dokonania kradzieży, ale postarał się o klucz, by ułatwić sobie włamanie do magazynku, sam też dokonał pierwszego włamania i zabrał stamtąd ubranie. Mając już więc doświadczenie, podzielił się nim z oskarżonym Edwardem K. i tym skłonił go do udziału w następnym włamaniu, w którym sam odegrał dominującą rolę sprawczą, włamując się sam do magazynku i zabierając stamtąd 2 płaszcze i ubranie, podczas gdy oskarżony Edward K. spełniał rolę raczej podrzędną obserwowania, czy ktoś nie nadchodzi. Sąd nie dał też w wymiarze kary wyrazu temu, że oskarżony Edward K. odniósł z włamania znacznie mniejszą korzyść, albowiem zabrał dla siebie jedynie ubranie, które następnie zostało przez jednostkę odzyskane.Powyższe okoliczności - przy uwzględnieniu faktu, że oskarżony nie był dotychczas karany, że przez 3 lata i 10 miesięcy pełnił długoterminową służbę wojskową, co przemawia za uznaniem, iż nie jest osobnikiem zdemoralizowanym, że rozmiary szkody wynikającej z zagarnięcia nie są duże i że została ona wyrównana - wskazują na celowość złagodzenia zarówno kary pozbawienia wolności jak i grzywny oraz uchylenia kary pozbawienia praw publicznych. Tę ostatnią karę wymierzył Sąd I instancji w następstwie stwierdzenia, że oskarżony popełnił przestępstwo z chęci zysku, które to stwierdzenie formalnie wystarcza do orzeczenia takiej kary, natomiast nie wskazuje, czy Sąd rozważył celowość jej wymierzenia. Uzasadnienie orzeczenia kary określonego rodzaju tylko istnieniem warunku formalnego nie wystarcza, gdy chodzi o karę fakultatywną. Niezbędne jest w takim wypadku wskazanie motywów, którymi kierował się sąd dochodząc do wniosku, że wymierzenie tej kary jest celowe i uzasadnione z punktu widzenia dyrektyw art. 50 k.k. W zaskarżonym wyroku takiego uzasadnienia, które by umożliwiało kontrolę stanowiska Sądu I instancji w tej materii, brak.Sąd Najwyższy, rozważając kwestię zasadności skorzystania przez Sąd I instancji z art. 40 § 2 k.k. w stosunku do oskarżonego Edwarda K., nie dopatrzył się celowości pozbawienia oskarżonego praw publicznych, mając przy tym na względzie dotychczasową jego niekaralność, niezbyt dużą wagę czynu i wystarczająco surowy wymiar kar zasadniczych, które powinny ze względu na osobowość sprawcy i jego młody wiek w dostatecznej mierze wpłynąć na niego wychowawczo.