Rw 1397/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Winawer (sprawozdawca).Sędziowie: płk J. Badecki, mjr H. Kostrzewa.Prokurator: ppłk S. Wojtczak.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Stefana S., skazanego wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 23 listopada 1962 r. za przestępstwo z art. 24 § 1 k.k.W.P. w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) na karę 6 miesięcy więzienia i 300 zł grzywny za to, że po podrobieniu swojej książeczki oszczędnościowej Nr 0283 981 ze stanu 5 zł na stan 5.000 zł w dniu 21 listopada 1962 r. usiłował pobrać z Urzędu Pocztowego Warszawa 21 za pośrednictwem Krzysztofa K. kwotę 600 zł, co mu się jednak nie udało, ponieważ pracownica poczty zakwestionowała książeczkę.W skardze rewizyjnej obrońca wnosił o zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 25 § 2 k.k.W.P., gdyż zdaniem obrońcy zachodzi tu "klasyczny" wypadek usiłowania nieudolnego, ponieważ oskarżony używał środka nie nadającego się do osiągnięcia zamierzonego celu. Podrobienie bowiem książeczki oszczędnościowej było bardzo prymitywne i nieudolne.Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić skargi rewizyjnej obrońcy i utrzymać w mocy wyrok Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego z dnia 23 listopada 1962 r. w sprawie Stefana S.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: Obrońca ma rację, gdy twierdzi, że podrobienie książeczki oszczędnościowej było prymitywne i nieudolne. Nie oznacza to jednak, żeby usiłowanie podjęcia pieniędzy na tak podrobioną książeczkę było usiłowaniem nieudolnym. O usiłowaniu nieudolnym spowodowanym przez użycie środka nie nadającego się do wywołania zamierzonego skutku można mówić tylko wówczas, gdy użyty środek był nieprzydatny do realizacji zamierzeń sprawcy nie tylko w konkretnych, istniejących w chwili usiłowania warunkach, lecz także przy istnieniu wszelkich do popełnienia tego przestępstwa nawet najkorzystniejszych warunków. Podrobienie książeczki oszczędnościowej, nawet mało udolne, nie jest w rozumieniu ustawy karnej środkiem nie nadającym się do wyłudzenia wypłaty pieniędzy, nawet jeśli stwierdzenie dokonanego fałszerstwa nie przedstawiałoby trudności. Może bowiem zajść zawsze taka sytuacja, że pracownik urzędu pocztowego wskutek przemęczenia czy niedbalstwa nie spostrzeże, że książeczka została sfałszowana, i wówczas nastąpiłoby dokonanie przestępstwa. Dlatego też czyn oskarżonego stanowi zwykłe usiłowanie, a nie usiłowanie nieudolne. Nie ma podstaw do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary.