Rw 487/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: płk dr W. Sieracki (sprawozdawca). Sędziowie: ppłk C. Bakalarski, ppłk H. Góra.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr S. Przyjemski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 22 października 1974 r. na rozprawie sprawy Bogdana K., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 322 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy aresztu wojskowego, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 13 września 1974 r.nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Powołanym wyrokiem Bogdan K. skazany został za to, że w dniu 2 sierpnia 1974 r. około godz. 16.20 w czasie czyszczenia broni, na skutek nieostrożnego obchodzenia się z bronią wojskową, przez załadowanie karabinka jedną sztuką amunicji i manipulowanie przy jego mechanizmach nieumyślnie spowodował strzał, który ugodził Zbigniewa M., powodując u niego uszkodzenie ciała w postaci postrzału żołądka, trzustki, przepony prawej i płuca prawego.Skarżący wnosił w swej rewizji o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary, a przede wszystkim przez warunkowe zawieszenie jej wykonania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Nie odpowiadają rzeczywistości wywody rewizji, jakoby sąd pierwszej instancji jedynie ze względu na społeczne oddziaływanie kary nie zawiesił warunkowo wykonania wymierzonej oskarżonemu kary aresztu wojskowego. Z treści bowiem przedstawionego w zaskarżonym wyroku uzasadnienia wymiaru kary wynika, że sąd pierwszej instancji nie zastosował względem oskarżonego przepisu art. 73 § 1 k.k. dlatego, że stopień niedbalstwa oskarżonego był znaczny, a skutek nieostrożnego obchodzenia się przezeń z bronią wojskową poważny, i w związku z tym względy na społeczne oddziaływanie kary przemawiały przeciwko warunkowemu zawieszeniu wykonania wymierzonej oskarżonemu kary. Jak z tego wynika, brak podstaw do kwestionowania tego stanowiska sądu pierwszej instancji. Przede wszystkim zważyć należy, że skoro warunkiem karalności na podstawie art. 322 § 1 k.k. jest spowodowanie przez sprawcę skutku w postaci jakiegokolwiek uszkodzenia ciała człowieka, to dla oceny stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu sprawcy dopuszczającego się nieumyślnego przestępstwa określonego w art. 322 § 1 k.k., a w konsekwencji i dla wymiaru kary za to przestępstwo, istotne znaczenie ma rodzaj (rozmiar) spowodowanego uszkodzenia ciała, przy czym należy w tym względzie kierować się następującą zasadą: im poważniejsze uszkodzenie ciała spowodował sprawca, tym większe jest znaczenie tego faktu jako okoliczności zwiększającej stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu, a tym samym jako okoliczności obciążającej - jednakże z tym istotnym zastrzeżeniem, że wpływ tej okoliczności zarówno na określenie stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu, jak i na wymiar kary podlega zawsze ocenie w powiązaniu ze stopniem winy sprawcy na tle ustaleń odnoszących się do rodzaju i zakresu naruszenia przezeń zasad bezpiecznego posługiwania się bronią wojskową (czy innymi przedmiotami wymienionymi w przepisie art. 322 § 1 k.k.). Z istoty przedstawionej zasady wynika, że skutek w postaci poważnego uszkodzenia ciała nie może mieć decydującego znaczenia dla wymierzenia surowej kary tylko w tym wypadku, gdy stopień winy sprawcy jest niewielki.Oceniając stan faktyczny niniejszej sprawy na tle poprzednich rozważań, należy przede wszystkim stwierdzić, że stopień niebezpieczeństwa czynu oskarżonego był znaczny. Oskarżony bowiem bez żadnej potrzeby załadował wyczyszczony już karabinek jednym (posiadanym bezprawnie od pewnego czasu) nabojem, a następnie w sposób wyraźnie naruszający zasady bezpiecznego obchodzenia się z bronią wojskową manipulował mechanizmami tej broni, mimo iż fakt przebywania wówczas w sali 15-16 osób zobowiązywał go do zachowania szczególnej ostrożności, a zwłaszcza przestrzegania kardynalnego nakazu trzymania broni w ten sposób, by wylot lufy nie był zwrócony w kierunku człowieka. Oskarżony, manipulując samowolnie bronią wojskową, nie postąpił w myśl tego nakazu. Skutek nieostrożnego zachowania się oskarżonego był bardzo poważny. W świetle przedstawionych okoliczności - zarówno natury podmiotowej, jak i przedmiotowej - należy stwierdzić, że stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu oskarżonego był znaczny i w związku z tym warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej oskarżonemu kary aresztu wojskowego byłoby równoznaczne z wymierzeniem kary rażąco łagodnej. Z tego względu brak podstaw do zastosowania względem oskarżonego przepisów art. 73 § 1 i 2 k.k.W świetle powyższych rozważań należało orzec jak na wstępie.